Na czym polega terapia pedagogiczna

Jeśli twoje dziecko nie radzi sobie w szkole, ma poważne trudności w nauce lub zdradza objawy zaburzeń w zachowaniu, to być może powinnaś zapisać je na terapię pedagogiczną. Takie zajęcia pomogą mu uporać się z problemami szkolnymi.

Terapia pedagogiczna to inaczej reedukacja lub zajęcia korekcyjno-kompensacyjne. Korekcja oznacza tutaj poprawę i usprawnianie wyuczonych już funkcji, a kompensacja to wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach szkolnych.
Komu potrzebna jest terapia pedagogiczna? Przede wszystkim tym dzieciom, które mają długotrwałe problemy w nauce przy ogólnej inteligencji pozostającej w normie. Reedukacja pomaga uczniom, którzy cierpią na dysleksję rozwojową, zdradzają symptomy ADHD, mają trudności z koncentracją uwagi oraz są zaniedbane pedagogicznie. Ponadto terapia pedagogiczna jest dobrym rozwiązaniem dla dzieci, które mają różnego rodzaju zaburzenia rozwojowe, np. zaburzenia mowy, koordynacji wzrokowo-ruchowej, funkcji wzrokowych i słuchowych czy rozumienia przestrzennego.
Pierwszym krokiem, jaki musisz zrobić zanim wyślesz dziecko na terapię, to poddanie go badaniu w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Podczas bezpłatnego badania psycholog określi poziom inteligencji dziecka, jego zdolność koncentracji uwagi, spostrzeganie, pamięć, a także ustali lateralizację. Pedagog natomiast scharakteryzuje rodzaj zaburzeń i opracuje plan pracy z dzieckiem. Opinię poradni należy dostarczyć do szkoły w minimum dwóch egzemplarzach – dla dyrektora placówki i wychowawcy klasy. Nauczyciele są obowiązani dostosować nauczanie do zaleceń poradni. Oznacza to, że twoje dziecko będzie miało zindywidualizowany tok nauki.
Terapia pedagogiczna stwarza dziecku możliwość wszechstronnego rozwoju poprzez stopniowe eliminowanie zakłóceń rozwojowych. Jest prowadzona w formie indywidualnej lub w małej grupie od 2 do 5 uczniów). Dla każdego dziecka w grupie dobierany jest zindywidualizowany program zajęć, dopasowany do jego możliwości i do rodzaju trudności, jakie mu towarzyszą.
Wyrównywanie braków w wiedzy i umiejętnościach oraz usprawnianie funkcji psychomotorycznych to tylko jeden aspekt tych zajęć. Podczas nich są także eliminowane emocjonalne i społeczne konsekwencje niepowodzeń szkolnych. Na skutek negatywnych ocen i kar motywacja i samoocena dziecka może spaść. Jednym z celów terapii jest ich podniesienie poprzez docenienie uzdolnień i cech pozytywnych ucznia oraz stawianie mu zadań, które jest on w stanie wykonać.
Rodzic powinien zdawać sobie sprawę z faktu, że niepowodzeniom szkolnym towarzyszą także trudności wychowawcze, zaburzenia aktywności, zaburzenia emocjonalne i nieprawidłowość reakcji społecznych. Dlatego ważne jest stosunkowo wczesne podanie dziecka oddziaływaniom terapeutycznym, jeszcze zanim problemy zaczną narastać.

Autor: Kamila Gieba