Wracałam ze spotkania z koleżanką, z kawiarni na starówce. Był ciepły, letni wieczór, czułam się świetnie. Byłam przecież trzydziestoletnią, dobrze zarabiającą i atrakcyjną asystentką pani prezes w dochodowej firmie.
Zatrzymałam się w pobliżu jednego ze strzeżonych parkingów oczekując na przyjazd taksówki, którą zamówiłam telefonicznie wychodząc z kawiarni.
Nagle zatrzymał się przy mnie jakiś mężczyzna. Wyglądał na nieco starszego ode mnie, miał lekko chwiejny krok i czuć było od niego alkohol, bo jak się później okazało wracał właśnie z towarzyskiego spotkania z kolegami. Nieznajomy ukłonił się grzecznie i zaproponował mi wspólne wypicie kawy. Odmówiłam stanowczo, ale on kilkakrotnie powtórzył swoją ofertę. Rozzłoszczony moją nieustępliwością, zapomniał nagle o swoich nienagannych manierach. Chwycił mnie za rękę i zaczął gdzieś ciągnąć.
- Proszę mnie puścić! – krzyknęłam przestraszona.
Wychodzący z parkingu ludzie w starszym wieku, kobieta i mężczyzna, wsparli mnie słownie, wtrącając niezbyt odważne uwagi typu „Niech pan da spokój tej pani!” albo „Idź pan do domu się wyspać”. Facet puścił mnie i zaczął im wymyślać. W tej chwili nareszcie przyjechała taksówka. Otworzyłam drzwi i kiedy chciałam wsiąść, usłyszałam tuż nad uchem jego głos:
- To na razie, mała! – po czym ten bezczelny typ… przyłożył mi dłonią w pośladek.
Tego było już za wiele! Zaczęłam krzyczeć, również ludzie, którzy próbowali mi pomóc wyrazili głośno swoje oburzenie. A ten cham stał spokojnie śmiejąc się do rozpuku. Nieoczekiwanie pojawił się jadący dość szybko radiowóz.
Pewnie minąłby nas, ale kierowca taksówki zaczął trąbić klaksonem i dawać znaki światłami. Wóz patrolowy zatrzymał się, wysiadło dwóch funkcjonariuszy. Na widok mundurów, pijany facet próbował uciec, ale policjanci doścignęli go bez trudu. Stawiał się, doszło do gwałtownej, choć krótkiej szarpaniny.
Wkrótce znalazł się w radiowozie, do którego trafiłam i ja żeby złożyć zeznanie. Nie zamierzałam przecież darować temu chamowi.
Ponownie spotkaliśmy się w sądzie. Winowajca prezentował się teraz zupełnie inaczej niż w roli kiepskiego podrywacza. Sprawiał wrażenie bardzo przejętego i zawstydzonego tym co zrobił. Czerwienił się i niezręcznie formułował jakieś usprawiedliwienia.
Patrzyłam na niego niemal ze współczuciem. Okazało się, że nazywa się Maciej M., ma 35 lat, jest żonaty i ma dwoje dzieci. Sąd skazał go na karę grzywny, pokrycie kosztów procesu i przeproszenie mnie w obecności zgromadzonych na sali osób. Ten ostatni punkt wyroku okazał się dla niego najbardziej bolesny.
Tonąc w pąsach, dukając słowa skruchy i unikając mojego wzroku pechowy zalotnik uczynił zadość decyzji sądu. Nie miałam już do niego żalu, nawet uśmiechnęłam się lekko widząc jego onieśmielenie.
A potem… Potem pan Maciej zwrócił się do „Wysokiego Sądu” z nietypową prośbą. Błagał mianowicie, żeby niefortunne wydarzenie zachować w tajemnicy przed jego żoną. Prośba ta rozbawiła całą salę. Okazało się, że swojej małżonki boi się najbardziej i wolałby nawet dostać się do więzienia niż przed jej zagniewane oblicze. Ach, panie Macieju, i co z panem zrobić?
