Wydawałoby się, że produkty prestiżowych polskich marek są produkowane nad Wisłą, jednak coraz częściej okazuje się, że producenci utrzymują tylko małe fabryki w Polsce, z których pochodzi kilka procent ich produkcji, podczas gdy większość sprowadzana jest z zagranicznych filii tychże przedsiębiorstw.
Dzięki temu firma utrzymuje status producenta krajowego, a niższe koszty produkcji rekompensują ewentualne wydatki związane z transportem produktów.
Wszystko to oczywiście przez niebotyczną różnicę w kosztach produkcji. Tańsza siła robocza, przejmowanie już istniejących fabryk (tzw. inwestycje brown-field) oraz lepszy dostęp do sprzedawanych za bezcen surowców powoduje, że przedsiębiorcy skupiają się na stworzeniu marki i budowaniu sieci dystrybucji wyprodukowanych w Fabryce Świata produktów.
Trend ten nie omija nawet najbardziej prestiżowych firm. Producenci zasłaniają się stwierdzeniami, że dotąd mieli problem z niesolidnością polskich kontrahentów, a od kiedy przenieśli swoją produkcję do Chin, odnotowują wzrost jakości”– nie ukrywają jednak, że podstawowym powodem exodusu są koszty: pomimo kosztów transportu, kilkunastoprocentowego cła importowego czy opłat wyrównawczych nakładanych przez organy Unii Europejskiej, produkcja w kraju i tak jest o wiele droższa niż w Chinach.
Przedsiębiorcy lokujący swoje fabryki w Państwie Środka skarżą się, że import stamtąd postrzega się często jako sprowadzanie najtańszych, gorszych gatunkowo towarów, a przecież to zleceniodawcy dyktują wzory i używane materiały. Zaletą jest elastyczność: „Po co budować fabrykę, kupować technologię, zatrudniać ludzi? Nigdy nie wiadomo, kiedy zmieni się koniunktura, która wymusi szybkie przebranżowienie.
Dzięki zleceniu produkcji chińskim firmom, jestem bardziej elastyczny” - przekonuje przedsiębiorca. Dodaje jednak szybko – że współpraca z podwykonawcami z drugiego końca świata ma swoje wady, jednak dzięki łączności internetowej nie są poważną przeszkodą. Pozostają jeszcze różnice kulturowe…
Niektórzy przedsiębiorcy jednak konsekwentnie stosują przeciwną strategię. - Miesiąc – dostawa materiałów, drugi miesiąc – transport gotowych produktów statkiem. Potem jeszcze konfekcjonowanie i dystrybucja, ewentualne zwroty.
Szybkie reagowanie na zmieniające się trendy w modzie jest przy takim rozwiązaniu niemożliwe – mówi Agnieszka Kostrz – właścicielka krakowskiej firmy Donna, producenta bielizny. -Nasza fabryka mieści się w Polsce, tylko koronki, lycre i microfibrę sprowadzamy z Włoch oraz Hiszpanii. Dzięki temu możemy błyskawicznie zareagować na nowe trendy i częściej niż nasza konkurencja wypuszczać nowe kolekcje- dodaje.
Problematyczna okazuje się też cała procedura wprowadzenia importowanego produktu na rynek. Nie od dziś panuje bowiem przekonanie, że „chińskie koszulki” nie wytrzymają więcej niż jednego prania, a towar sprzedawany poniżej kosztów produkcji nie może oferować zadowalającej jakości. Stąd też coraz więcej polskich konsumentów zwraca uwagę na kupowane towary. Certyfikaty typu „dobre bo Polskie” mają istotne znaczenie, warto o nim pamiętać.
