Wieża z rąk, która zamienia się w szybki miszmasz, i zgadywanie pogody z gestów to dwie zabawy bez żadnych rekwizytów. Sprawdzą się w kolejce do lekarza, w deszczowe popołudnie i przy rodzinnym stole.
Miszmasz rąk krok po kroku
Zbuduj razem z dzieckiem, albo z kilkorgiem dzieci, wieżę z rąk. Najpierw wszyscy kładą po kolei prawe dłonie, jedną na drugiej. Potem na tę samą wieżę kładą lewe. Kiedy wieża jest gotowa, osoba, której dłoń leży na samym dole, wyciąga ją i energicznie kładzie na samej górze. Za nią następna dolna dłoń, i jeszcze jedna, coraz szybciej i szybciej, aż na końcu powstaje wesoły miszmasz rąk.
Zabawa zwykle kończy się śmiechem, bo w pewnym momencie nikt już nie wie, czyja ręka jest na dole. To nie szkodzi, właśnie o to chodzi. Gdy wieża się rozsypie, można zacząć od nowa.
Z jednym maluchem bawisz się we dwoje: cztery dłonie wystarczą, żeby było wesoło. W większym gronie, na przykład na urodzinach, wieża rośnie wysoko i robi się jeszcze zabawniej.
Miszmasz rąk ma też odmianę na wyciszenie. Zamiast przyspieszać, zwalniacie: każda kolejna dłoń wędruje na górę coraz wolniej, aż wieża prawie zastyga. Taka wersja dobrze działa przed snem albo wtedy, gdy dzieci są już rozbrykane i trzeba je trochę uspokoić.
Dla kogo i co rozwija
Miszmasz rąk sprawdza się mniej więcej od drugiego, trzeciego roku życia. Najmłodsze dzieci najpierw uczą się po prostu kłaść dłoń na dłoni i czekać na swoją kolej. Starsze wymagają tempa i lubią, gdy dorosły „przypadkiem” się myli.
Przy okazji dziecko ćwiczy:
- refleks i koordynację, bo trzeba szybko zauważyć, że teraz kolej na jego rękę;
- rozróżnianie prawej i lewej strony, jeśli budowę zaczynacie zawsze od prawej dłoni;
- czekanie na swoją kolej i współpracę w grupie;
- kontakt dotykowy, który dla wielu dzieci jest po prostu przyjemny i uspokajający.
Pamiętaj, żeby nie uderzać dłońmi zbyt mocno. Przy rozpędzonej grze łatwo o klepnięcie, które boli malucha. Dorosły może nadawać tempo i spokojnie przypominać, że kładziemy rękę, a nie walimy nią.
Pogodowe zgadywanki
Drugą zabawę zaczyna dorosły. Gestami i dźwiękami pokazuje jakąś pogodę, a dziecko zgaduje, co to. Kilka pomysłów:
- Deszcz: stukanie palcami w stół, najpierw cicho, potem coraz głośniej.
- Burza: klaskanie w dłonie jak grzmot i szybkie stukanie jak ulewa.
- Wiatr: dmuchanie i kołysanie rękami jak gałęziami drzew.
- Słońce: zatoczenie rękami dużego koła nad głową i szeroki uśmiech.
- Śnieg: powolne opadanie palców z góry na dół, jak płatki.
- Mróz: trzęsienie się z zimna i chuchanie w dłonie.
Potem zamieniacie się rolami i to dziecko pokazuje pogodę. Starszaki mogą łączyć gesty w historyjkę: rano świeciło słońce, potem zerwał się wiatr, a na koniec spadł deszcz. To dobra okazja, żeby porozmawiać o porach roku i o tym, jak ubrać się na spacer przy danej pogodzie.
Obie zabawy można połączyć. Na koniec wieży z rąk całą gromadą robicie „deszcz”, stukając palcami w stół, a potem „burzę” klaskaniem. Najmłodsze dzieci szybko zapamiętują takie odgłosy i same o nie proszą.
Warto przy tym spojrzeć za okno i zapytać dziecko, jaką pogodę widzi naprawdę, bo z zabawy w zgadywanie łatwo przejść do pierwszych prawdziwych obserwacji przyrody.
