Większość noworocznych zobowiązań zaczyna słabnąć, zanim skończy się zima. Psychologia podpowiada kilka sposobów, by Twoje przetrwały dłużej.
Mniej znaczy więcej
Najczęstszym błędem jest długa lista. Schudnąć, biegać, czytać, oszczędzać, nauczyć się hiszpańskiego i rzadziej sięgać po telefon, a wszystko od 1 stycznia. Każde z tych postanowień wymaga energii i uwagi, a tych mamy ograniczoną ilość. Wybierz jeden, najwyżej dwa cele, które naprawdę są dla Ciebie ważne.
Psycholodzy zwracają uwagę, że postanowienia powinny być precyzyjne, mierzalne i mieć określony termin. „Więcej się ruszać” nie mówi nic. „Trzy spacery po 30 minut w tygodniu do końca marca” to plan, który można zrealizować i sprawdzić.
Zastanów się też, dlaczego dany cel jest dla Ciebie ważny. Postanowienie, za którym stoi własna potrzeba, na przykład „chcę mieć siłę bawić się z dziećmi”, przetrwa dłużej niż takie, które wynika z presji otoczenia albo porównywania się z innymi.
Zacznę zamiast przestanę
Badania nad postanowieniami noworocznymi pokazały, że lepiej sprawdzają się cele sformułowane jako coś, co zaczynamy robić, niż coś, czego mamy unikać. „Zacznę jeść warzywa do każdego obiadu” działa lepiej niż „przestanę jeść słodycze”. Łatwiej zbudować nowy nawyk, niż wygasić stary, zwłaszcza gdy nie ma niczego w zamian.
Dobrze działa też formuła „jeśli–to”. Jeśli wracam z pracy, od razu przebieram się w strój do ćwiczeń. Jeśli mam ochotę na przeglądanie telefonu przed snem, biorę książkę z szafki nocnej. Gotowa reakcja oszczędza walki z samą sobą.
Pomaga też zapisanie postanowienia jako zdania o tym, kim chcesz być. „Jestem osobą, która codziennie się rusza” brzmi inaczej niż „muszę ćwiczyć”, bo nie jest kolejnym zadaniem, tylko opisem zmiany, która już się dzieje.
Potknięcia są w cenie
Nawet osoby, którym udaje się dotrzymać postanowień, zwykle zaliczają po drodze poważniejsze wpadki. Różnica polega na tym, jak na nie reagują. Ci, którzy wytrwali, traktowali porażkę jako informację, a nie dowód na brak silnej woli.
Ustal z góry zasadę: nigdy nie opuszczam dwa razy z rzędu. Jeden dzień przerwy to przypadek, dwa to początek nowego nawyku, tyle że nie tego, o który chodziło.
Zaplanuj też trudne momenty, zanim nadejdą. Wyjazd służbowy, choroba dziecka czy gorszy tydzień w pracy nie muszą przekreślać postanowienia, jeśli masz na nie wersję minimum, na przykład dziesięć minut ruchu zamiast godziny.
Wsparcie z zewnątrz
Powiedz o swoim celu komuś bliskiemu albo znajdź osobę, która ma podobne postanowienie. Wspólne treningi, cotygodniowe raporty przez telefon czy grupa znajomych czytających tę samą książkę to proste sposoby na zwiększenie motywacji. Pomaga też śledzenie postępów, choćby krzyżykami w kalendarzu na lodówce.
Wyznacz też w kalendarzu dzień przeglądu, na przykład pierwszą niedzielę każdego miesiąca. Wystarczy kwadrans, by sprawdzić, co działa, co nie i czy cel wymaga korekty.
Wreszcie bądź dla siebie życzliwa. Postanowienie ma Ci służyć, a nie stać się kolejnym źródłem poczucia winy. Jeśli w lutym okaże się, że cel był zbyt ambitny, zmniejsz go, zamiast porzucać, bo mały krok w dobrym kierunku wciąż jest krokiem.
