1 sierpnia tego roku urodziłam śliczną córeczkę. Dałam jej na imię wiktoria. Dostała 10 punktów po porodzie.
Rodziłam naturalnie…wszystko niby było ok - dziecko przez pierwsze 2 doby nie chciało nic jeść, zgłaszałam to położnym i lekarzom ale oni mówili tylko próbować przystawiać do piersi to jest normalne. Normalne? Dla mnie było to nienormalne, płakałam nie wiedziałam co mam robić. Wiktoria miała strasznie fioletowe nogi na co lekarze i położne mówili… że to jest normalne.
Trzymali nas w szpitalu 5 dni bo spadł jej cukier - wypuścili do domu z uczuloną skórą, miała na całym ciele plamy. 2 dni miałam ją w domu. W dzień, w którym była położna zaczęło się z nią coś dziać, dziwnego nie wiedziałam co to wtedy ale położna powiedziała ze mam śliczne zdrowe dziecko, to przestałam się tym martwić. Następnego dnia nad ranem wylądowałam z dzieckiem w szpitalu - okazało się że ma sepsę, lekarze ratowali ja 7 dni bez skutku.
Moja córeczka 14 sierpnia umarła. Od tamtej pory świat zawalił mi się. Okazało się, że dziecko zaraziło się ode mnie a lekarze nie dali jej przy porodzie antybiotyku, tak by żyła, bo miesiąc przed porodem zrobili mi posiew i okazało się, że mam paciorkowca i zaniedbali to. Gdzie rodziłam w “kochanym” Olkuszu! Gdzie szpital ma najgorszą opinię! A ostrzegali mnie tylko, że ja nie słuchałam. Chce mieć jeszcze dziecko ale boje się, że sytuacja się powtórzy. Pomocy! Czy ktoś miał już taka sytuacje kiedyś? I ma dziecko?
mama122, przykro mi bardzo z powodu straty dziecka… to najgorsze, co może spotkać kobietę…
ja nie byłam w takiej sytuacji, ale wydaje mi się, że jeśli chcesz mieć jeszcze dziecko to powinnaś spróbować, wierzyć, że tym razem będzie dobrze. Musisz myśleć pozytywnie, choć w tym momencie wydaje się to niewyobrażalne…
mama122, Tak mi przykro, jak czytam twój post te o chce mi sie płakać. Nie byłam w takiej sytuacji, ale 7 lat temu poroniłam pierwsze dziecko, wiem że trudno jest zdecydować sie na kolejna ciąże po stracie dziecka. Nie czekaj zbyt długo podlecz sie fizycznie postaraj sie odpocząć psychicznie.Skonsultuj się z lekarzem co on na to. Staraj sie o drugie dziecko zrób to dla aniołka który jest teraz w niebie.
Witaj!
Smutna jest Twoja historia, ale na pewno znajdziesz tu oparcie w wielu osobach. Ciężko jest mówić o stracie dziecka, ale gdy się wygadasz to przynosi ulgę. Mój synek zmarł w wieku 2 lat i każdego dnia myślę jak by dzisiaj wyglądał, jakim byłby dzieckiem. Teraz mam 2 synów, ale smutek pozostał.
Pozdrawiam Cię serdecznie i wierzę że będzie dobrze.
Śmierć dziecka, niezależnie czy już urodzonego czy noszonego jeszcze pod sercem, jest zawsze największym ciosem jaki może spotkać matkę. Daj sobie trochę więcej czasu abyś nauczyła się z tą tragedią żyć.
Trzymam za Ciebie kciuki gorąco ściskam. Jest mi przykro z powodu nieszczęścia jakie Cię dotknęło, trafiłaś do Nas na forum więc na pewno w swoim bólu nie pozostaniesz sama. Jestem pewna że inne przyjaciółki też się do Ciebie odezwą. Pozdrawiam
mama122 Przyro mi, bardzo mi przykro i ograniam Ciebie całym swoim sercem. Ufam głęboko, że wszystko się ułoży.
Jeśli chodzi o Twoje pytanie, to chcę Ci napisać, że najodpowiedniejszym krokiem jaki moim zdaniej powinnaś wykonać, jest znaleźienie odpowiedniego lekarza, który poprowadzi Cię przez ciążę i będzie dbał o Was również po porodzie. I tak jak pisała Myszka_f bądź silna i pozwól uwolnić się od strachu dla Twojego Aniołka w niebie, jego rodzeństwa i soamej siebie.
mama122, serce mi pęka czytając takie smutne wiadomości,bardzo mi przykro,łączę się z tobą w tym bólu,też straciłam jedno dziecko-poroniłam je w 3 miesiącu,więc wiem co czuje matka po takiej stracie,bo przecież niezależnie od tego,czy dopiero rośnie pod sercem,czy też już jest z nami kocha się je równie mocno
Wiem,że teraz ból rozrywa twoje serce i pustka szarga twym życiem,ale nie poddawaj się!!!
Wierzę,że nic się nie dzieje bez przyczyny jak i w to,że jeszcze będziesz szczęśliwą mamą,ale musisz być silna!
Wiktoria jest teraz w niebie ,ona ,mały Aniołeczek zawsze będzie z wami,a gdy przyjdzie czas jak na każdego przychodzi pora zobaczycie się znów we wspólnym rodzinnym gronie i wtedy już nikt was nie rozdzieli.
Co do twojego zapytania to nie znam podobnej sytuacji,ale będąc kolejny raz w ciąży postaraj sie o dobra opieke lekarska przed i po porodzie.
Mamo122
ja rodzilam o 1,5 miesiaca za wczesnie wiec nie zdazyli zrobic mi posiewu ani nic z tych rzeczy,Oskar wlasnie urodzil sie z posocznia-streptococus agalactiae…17 dni lezelismy w szpitalu,znaczy sie Osakrek bo ja moglam isc do domu…
podobno zarazil sie ode mnie..
o tym ze moje dzieciatko ma sepse dowiedzialam sie na 16 godzin po porodzie…byl wczesniakiem weic wszelkie badania mial robione…moze dzieki temu ze tak predko zdiagnozowano tego paciorkowca Oski dostal ampicyline ktora zadziala i prawie 3 tyg pozn iej moje dziecko wyzdrowailo calkiem…
wyobrazam sobie co czujesz… ja uslyszawszy od lekarki " Pani dziecko jest ciezko chore i walczy o zycie" myslalam ze sama sie zabije… zalamalam sie calkiem.mojego T nie bylo w kraju,bylam calkiem sama…ale gdy patrzylam na moja kruszynke w inkubatorze,takiego malutkiego,slicznego czlowiekczka,stwierdzilam ze musze byc silna i pomoc mu jak tylko bede mogla walczyc o zycie! to wlasnie on dal mi sile zebym sie nie zalamala,jego widok takiego bezbronnego,cierpiacego dla mi wiele nadziei i woli walki… dzis synus jest zdrowy i pelen zycia! ja tylko gdy wspominam tamte tygodnie od razu zaczynam wyc,jest mi ciezko na samo wspomnienie ze moglam stracic swojego synka..ale teraz nachodzi wlasnie kolejne pytanie i watpliwosci..co z nastepnym dzieckiem??? gdzies za rok chcemy zaczac sie starac o rodzenstwo dla Oskiego ale tak bardzo sie boje ze z drugim dzieciatkiem moze byc tak samo..nie wiem jak zniose to psychicznie!! boje sie ze znowu lekarze nie zdaza zadzialac jak trzeba,nie zdaze zrobic iodpowiednich badan…
do tej pory jak pytam lekarzy co zrobic nikt mi nie odpowiada jak trzeba..nikt nie daje konkretnych odpowiedzi wiec przez to lek narasta…
w drugiej ciazy,bede nadgorliwa,bede robila sobie tysiace badan,sama bez skierownia..o niczym innym nie marze jak o urodzeniu drugiego zdrowego dzieciatka… pierwsza ciaza nauczyla mnie ze u nas trzeba o wiele rzeczy samemu walczyc…
Wspolczuje ci strasznie! Nic nie moge zrobic aby Ciebie pocieszyc ! Bardzo bym chciala abys zaczela wierzyc ze moze byc lepiej i bedzie na pewno! Ale dobrze wiem jak bardzo jestes zalamana i smutna! Jedyne co moge ci powiedziec to to abys byla silna i wlasnie wierzyla w lepsze “jutro” .Coreczke bedziesz kochala zawsze i miala ja w swoim sercu,ale teraz jako aniolek bedzie czowala nad Toba i “swoim” rodzenstwem. Modle sie aby wszystko bylo dobrze i abys znowu mogla sie cieszyc z macierzynstwa!
mamo po raz dugi czytam Twoja historię (sama 2 m-ce temu poroniłam, więc biegam od jednego forum do drugiego, gdzieś sie już minęłyśmy) i po raz drugi łzy płyną po twarzy…
brak mi słow pocieszenia…czuję Twoją bezradność, niespełnienie tego co miało być takie oczywiste, Twoja beznadzieję i ogrom rozpaczy…tak bardzo Cie w myślach przytulam…i tak bardzo bym sobie życzyła by ktoś lub coś mogło ukoić Twój ból teraz…i pokazać, że jeszcze czas na słońce przyjdzie…
płacz kochana - daj sobie do tego prawo i żądaj go od innych. jesteś silną kobietą a każda wylana łza tylko to potwierdza. Twój Aniołek to wie. Dzieli was odległość o całe niebo ale łączy śmiercią nawet niezmącona więź duszyczek.
Pamiętaj kochana Jest taka cierpienia granica, za którą uśmiech pogodny sie zaczyna
Natashka, pamiętam Twoja historię jeszcze wtedy będąc w ciązy z pierwszym dzieckiem namietnie pisałam na tym forum, choc pewnie mnie nie kojarzysz, pamiętam jednak jak się wtedy denerwowałaś.
mama122 koszmar, utrata dziecka jest najokropniejszą rzeczą co może spotkać człowieka,
podzielam z Tobą bol, sciskam Cię mocno, żeby chociaż jakoś pomoc w tym bolu.
ja to przeżyłam i do konca życia nie zapomne i będę kochać swoje maleństwa do końca swoich dni.
Nie boj sie kolejnego dziecka. musisz wierzyc ze bedzie dobrze kochana, mi troche ulżyło jak teraz mam synka, boli nadal, ale troche mniej
mamo bardzo smutna historia i az mi łezka poleciała.Moim zdaniem powinnas znalezc odpowiedniego lekarza, ktory świetnie sie Toba zajmie i pokieruje , gdzy bedziesz w ciąży;)musisz psychicznie dojsć do siebie i wtedy pomyslec o dzidziuśiu:0napewno Ci sie uda trzymam mocno kciuki
Mama122-ja rodzilam rok temu i moje dziecko umarlo po 2 tyg(17sierpnia)-mialo wade serca,dlatego wiem co czujesz…
I wiesz co?Tak na prawde to nastepna ciąza mnie jakos z tego wyciągnęła,bałam sie ale nie poddalam…
o matko, jak zawsze zaniedbanie lekarzy i oni chca podwyzek!!!
ja mysle ze powinnas zrobic wyniki przed staraniem sie o dzidzie, a takze znalesc dobrego lekarza ktory ciaze poprowadzi nalezycie, bardzo wspolczuje, nie wiem jak to jest stracic dziecko, ale tez nie potrafie sobie tego wyobrazic, pewnie serce peka i depresja chwyta…
Mysl pozytywnie, moze i nie jest najgorzej, bo niektorzy wogole nie moga miec dzieici nawet przez chwilke czuc sie mama…, a Ty mozesz i masz do tego prawo, a przede wszystkim byc szczesliwa, wiec mysle warto postarac sie o dzidize i uczucie oj bedzie kolosalne dla malenstwa, kochana bedzie jak nikt inny…zycze szczescia i wiary w lepsze jutro:))), pozdrawiam
Straszne są te Wasze historie dziewczyny… aż mi brakuje słów, żeby przekazać Wam co czuję. Wiadomo, że nikt i nic nie przywróci życia Waszym maleństwom, ale musicie być silne i dzielne - jesteście im to winne. Aż ciężko uwierzyć jakimi pozbawionymi uczuć “ludźmi” muszą być tacy lekarze…
mama122, jesteś silna i musi taka nadal być dla maleństwa, które jest Ci pisane gdzieś w gwiazdach. Bólu jaki zaznalaś nic Ci nie wynagrodzi, ale masz w sobie milość, którą możesz ofiarować dzidziusiowi. to normalne, że się boisz. Ponioslaś największą z możliwych strat. nIc ani nikt nie zwróci Ci ani nie zastąpi córeczki. Wierzę, że jeszcze jakaś mala istotka wywola u \ciebie uśmiech i da Ci szczęście. Ty też musisz uwierzyć.
mama122 już od jakiegoś czasu się przymierzam aby przeczytać Twoją historię i szczeże mówiąc bardzo się bałam to zrobić. Dopiero dziś się odważyłam. Czytając serce waliło mi jak dzwon i łzy kłębiły się w oczach. Cięszko mi jest sobie wyobrazić co teraz czujesz, co prawda ja tez straciłam swoje dziecko ale w 3 miesiącu ciąży a Ty swoją córeczkę miałaś już w ramionach Ja też mam tego wstrętnego paciorkowca i dlatego tak się bałam czytać ale teraz jestem jeszcze bardziej zdesperowana aby walczyć w szpitalu o antybiotyk który musi być podany mi i naszemu Filipkowi. Niby dla lekarzy powinno to być oczywiste ale jak widać nie jest bo wiedziałaś o paciorkowcu i oni też.
Dla Ciebie najważniejsze jest wyleczenie się i uporanie ze swoim stanem psychicznym. tak mi się wydaje. Jeśli będziesz już gotowa psychicznie na kolejne dziecko wtedy nie ma żadnych przeciwskazań.
Buziaki dla Ciebie, życzę Ci duuuuuuużo siły i wiary że urodzisz zdrowe dzieciątko.