W tym temacie chciałbym zająć się pojęciem śmierci, Czym dla Was jest, jak sobie z nią radzić? Do myślenia na ten temat skłoniło mnie odwiedzenie strony Link usunięty przez obsługę forum
kolejny płatny link… po wypelnieniu kilkudziesięciu pytań wyślij smsa za kilkadziesiąt groszy po czym dostaniesz wiadomość ze musisz wysłać kolejnego smsa za kilkadziesiąt złotych
dobre hehe
a dla mnie śmierć jest po prostu naturalną koleją rzeczy… kazdy z nas się rodzi i umiera… tak jest zbudowany ten swiat.
czyli jesteś pogodzona ze śmiercią?
tak chyba każdy powinien się pogodzić z myślą, że kiedyś odejdzie, ja bym chciała dożyć prawnuków
a później odejść we śnie bezboleśnie i nieświadomie ![]()
Czyli jesteś pogodzona z własną śmiercią, a co w wypadku gdyby teraz z twoich bliskich by odszedł?
Trochę drążę ten temat, bo jestem w żałobie… Ja również wiem i wiedziałam że każdy z nas odejdzie, że rodziców kiedyś zabraknie, tylko dla mnie to " kiedyś" nastąpiło zdecydowanie za szybko ![]()
A no to się dołączę ,oczywiście śmierć to kolej rzeczy tak musi być jednak ból po stracie bliskiej osoby jest zbyt silny by godzić się z nią.Ja protestuję nie nawidzę śmierci szczególnie w bólu i cierpieniu.
Gdyby każdy umierał tak samo w spokoju w pełnej starości w miarę nie chorując zbyt to ok byłabym przygotowana i może bym zaakceptowała śmierć jednak żyjemy w podłym świecie pełnym bólu zatem śmierci stanowcze nie!
podpiszę sie pod tymi słowami, sama niedawno straciłam tate nie dość że nastapilo to za szybko to jeszcze nieoczekiwanie i mysle że jestesmy przygotowani na to że kazdy kiedys odejdzie ale mamy nadzieje dożyć starości, napewno nie jestesmy przygotowani na to ze nasi bliscy odejdą “tak wcześnie”
to tak jak my
no ale ja właśnie mówię, że jestem zdecydowana się pogodzić ze śmiercią jeśli przyjdzie w odpowiednim czasie, ja myślę, że nikt z nas nie jest przygotowany na śmierć nagłą, kogoś młodego kto ma jeszcze całe życie przed sobą .. a zwłaszcza jeśli jest to ktoś bliski.. i taiej śmierci też mówię nie!
dla mnie śmierć to coś czego jestem pewna że nastąpi, tylko nie wiem kiedy i jak, czy przeze mnie, bo się źle odrzywiam, paliłam papierosy, piję alkohol, nie dbam o zdrowie itp, czy w wypadku, młodo czy treż nie - nie wiem - i nie chce wiedzieć, jedno pewne, że umrę ale najbardziej to się boję że mogę być uciążeniem dla kogoś, że ktoś z bliskich będzie musiał skakać przy mnie bo ja nie będe mogła nic wokół siebie zrobić. Tego się obawiam.
ale utrata bliskiej osoby w zbyt młodym wieku jest czyms strasznym, bo jak ktoś ma swoje już lata to wiadomo szkoda, ale się mówi, “przezył już co miał przezyć i nadszedł jego czas”
najbardziej żal mi dzieci, które jeszcze nic świata nie poznały a muszą go opuścić:(
no dokładnie starość potrafi by okrutna i dla starszej osoby i dla tych którym przyjdzie się “męczyć” z taką osobą
wiem coś o tym bo miałam staż w Domu Pomocy Społecznej codziennie po 8 godzin podmywałam tyłki, przebierałam pampersy i karmiłam obłożnie chorych starych ludzi, a niektórych wcale nie starych ale np. cierpiących na stwardnienie rozsiane ![]()
ja straciłam ciocie bardzo bliską bo to była siostra mojej mamy, zginęła w wypadku samochodowym miała dopiero 30 lat
bardzo ta śmierć nas bolała i bardzo długo wspominalismy ją z placzem, a jak zmarł mój dziadek no to wiadomo szkoda bo to zawsze dziadek ale był już w bardzo dojżałym wieku i na prawde bardzo uciązliwy bo nie było z nim kontaktu już pod koniec i tak na prawdę to wszystkim spadł kamień z serca, że nie będzie dłużej cierpiał i , że rodzina moze odpocząć
a z taka śmiercią to nigdy nie byłabym w stanie się pogodzic i na dodatek nie jestem w stanie zrozumieć dlaczego tak się dzieje.. ![]()
ponoć tylko “śmierć” jest sprawiedliwa, każdego to spotka i nie ważne czy jest biedny czy bogaty…
Ja mam teraz mnóstwo pytań, ale pozostawionych bez odpowiedzi… może kiedyś poznam na nie odpowiedź.
Nie jest łatwo gdy się traci ukochaną osobę, osobę która chciała żyć i potrafiła żyć… a patrzysz obok i widzisz osobę która nie szanuje swojego życia, jest na samym dnie… a żyje… i kilka krotnie dostawał szansę…
![]()
tez tego nie pojmuje i tak jest najczesciej, mój wuj zmarł kilka dni przed 40 urodzinami, osierocił 3 dzieci i babcia strasznie cierpiała, że syna chowała, że to ona powinna być na jego miejscu bo swoje już przeżyła.
W każdej rodzinie dzieją się tragedie ![]()
Moja babcia strasznie nas kochała, a my ją . Super babeczka była z niej
nie mogła się doczekać mojego ślubu. Planowała jak się ubierze… tydzień przed moim ślubem zmarła…
Moja teściowa chciała żyć ponad wszystko 2 dni przed śmiercią jeszcze nie chciała uwierzyć ,że odchodzi…tym bardziej my cierpieliśmy.Za życia pedantka niesamowita a nie przygotowała nic na wypadek swojej śmierci bo nie chciała umierać a tyle chodzi mordercow poświecie i co żyją i mają się dobrze
cieko jest nam się pogodzis ze smiercia bliskich, jestesmy żwiadomi że kiedyś to nastapi ale jesli przychodzi z zaskoczenia to trudno to zaakceptować mimo że wiemy że taki był plan Boga i on wie kiedy ma kogos zabrać…
mój tato zmarł 8,5 mesiaca temu, a ja codziennie od nowa przezywam tamten dzień, cały czas czuje bol i nie umiem sobie z tym poradzić, mysle o nim nieustannie, a najbardziej boli to że tyle chciałabym mu powiedziec, że sie z nim nie pożegnałam bo nikt nawet nie przypuszczał że tego dnia widzimy go ostatni raz, że ostatniego dnia jego zycia widziałam sie z nim tylko przez moment, a rano już nie żył, jedyne co mnie pociesza to, to że nie cierpiał że zmarł spokojnie we snie ![]()
tak własnie jest że łatwiej nam zrozumiec i zaakceptowac smierć kogos starszego schorowanego
może nawet nie schorowanego, ale starszego…
Ja również myślę o tacie, ale staram się z uśmiechem na twarzy. Nie chcę płakać… on nie chciałby abyśmy płakali…ciężko jest ale się staram
zawsze jest cieżko a najciężej jak to jest ktoś bardzo bliski, mama tata, siostra, brat nie daj Boże własne dziecko… albo po prostu bliska ciocia wujek babcia dziadek
im lepszy kontakt mieliśmy za życia z tą osobą tym ciężej jest pogodzic się z jej odejściem.. a zwłaszcza przedwczesnym…
akceptacja myśli, że nie zobaczymy już wiecej się z tą osobą, nie porozmawiamy, nie przytulimy i takie myśli, że moze za mało, za rzadko mówiło się temu komuś jak bardzo go kochaliśmy , żal, ze np. się pokłuciliśmy i nie zdążyliśmy sie pogodzić… to jest bardzo cięzkie i wymaga dużo czasu.. poukładanie życia bez tej osoby , wypelnienie czasu tak aby ciągle nie myślęc aby móc normalnie funkcjonować ![]()
Trzeba na nowo nauczyć się żyć… tylko jak tego dokonać, jak ma się tego nauczyć osoba która przeżyła z kimś np 35 lat, większą część swojego życia
na to nie jestem w stanie nic odpowiedzieć…
wiem tylko z autopsji , że czas nie leczy ran tylko pomaga nam przyzwyczaić się do bólu… ![]()