Sposobem w grymasy - Butorolki

Twoja pociecha po raz kolejny stroi fochy na samą wzmiankę o wyjściu do babci, na spacer, zakupy czy do dentysty? Zamiast przekupywać łakociami i składać obietnice bez pokrycia, spróbuj sposobów, które łączą przyjemne z pożytecznym.

Upór dziecka spędza sen z powiek niejednemu rodzicowi. Z jednej strony to dobry znak: osóbki z charakterkiem wyrastają zwykle na niezależnych, pewnych siebie i wytrwałych dorosłych. Z drugiej strony codzienne „nie pójdę” potrafi zamienić każde wyjście z domu w batalię. Ile dzieci, tyle metod, a każdy rodzic z czasem wypracowuje własny zestaw, łącząc sposoby sprawdzone przez innych.

Skąd biorą się grymasy

Opór przed wyjściem rzadko jest złośliwością. Dziecko może być zmęczone, głodne, pochłonięte zabawą, której nie chce przerywać, albo po prostu nie wie, co je czeka. Przedszkolak dopiero uczy się, że nie wszystko dzieje się wtedy, kiedy on chce, i sprawdza, ile może wywalczyć. Zanim zaczniesz negocjacje, zastanów się, co naprawdę stoi za fochem. Często wystarczy przekąska, kwadrans na dokończenie budowli z klocków albo zapowiedź z wyprzedzeniem.

Czego unikać

Przekupywanie słodyczami działa krótko i szybko staje się regułą: bez cukierka ani kroku. Podobnie z obietnicami prezentów – dziecko uczy się, że opór się opłaca. Obietnice bez pokrycia podważają zaufanie, a groźby, których nie zamierzasz spełnić, tracą moc po pierwszym razie.

Klapsy nie są żadną metodą wychowawczą. W Polsce kary cielesne wobec dzieci są zakazane, a do tego uczą malucha głównie tego, że silniejszy ma rację. Krzyk działa podobnie: na chwilę zatrzymuje, ale niczego nie wyjaśnia.

Sposoby, które naprawdę pomagają

Zamiast nagradzać po fakcie, spraw, żeby samo wyjście było atrakcyjne. Kilka pomysłów:

  1. Zapowiadaj z wyprzedzeniem. „Za dziesięć minut wychodzimy do babci” daje czas na zakończenie zabawy. Pomaga minutnik albo umowa: „jeszcze jedna bajka”.
  2. Dawaj wybór w granicach. Nie pytaj, czy idziemy, tylko w której kurtce albo którędy pójdziemy – przez park czy obok placu budowy.
  3. Zamień drogę w zabawę. Liczenie czerwonych samochodów, szukanie kotów w oknach, chodzenie tylko po płytkach jednego koloru.
  4. Daj dziecku zadanie. Niech niesie listę zakupów, wybierze jabłka, naciśnie przycisk w windzie.
  5. Postaw na ruch. Hulajnoga, rowerek biegowy, wspólny spacer z psem – maluch, który ma na czym jechać, chętniej wychodzi z domu.

Do tej ostatniej grupy należą też butorolki, czyli buty z kółkiem schowanym w tylnej części podeszwy. Chodzi się w nich jak w zwykłych butach, a w każdej chwili można zacząć jazdę. Jeśli się na nie zdecydujesz, zadbaj o kask i ochraniacze, wybieraj gładkie, puste nawierzchnie i nie pozwalaj jeździć w tłumie ani przy jezdni.

Przed wizytą u dentysty czy lekarza pomaga z kolei zabawa w gabinet z misiem w roli pacjenta i spokojna, prawdziwa opowieść o tym, co się wydarzy. Nie obiecuj, że „nic nie będzie bolało”, jeśli nie masz pewności.

Konsekwencja i spokój

Największą siłą rodzica jest przewidywalność. Jeśli coś ustalisz, trzymaj się tego, także wtedy, gdy dziecko płacze. Nazwij jego uczucia („wiem, że jest ci przykro, bo chciałeś się jeszcze bawić”), ale nie zmieniaj decyzji pod wpływem krzyku. Chwal za każdą sprawną zmianę planów i za spokojne wyjście z domu.

Grymasy z czasem mijają, a dziecko, które czuje się słuchane i ma odrobinę wpływu na to, co się dzieje, coraz rzadziej musi walczyć o swoje.