Straszny potwór

Warczymy i straszymy, łapiemy i zjadamy na niby. Dzieci uwielbiają tak się bawić, a zabawa w strasznego potwora wymaga tylko kawałka podłogi i rodzica, który da się „obudzić”.

Jak się bawić

Tata albo mama kładzie się na podłodze i udaje, że śpi. Dziecko biega dookoła i zaczepia potwora: podchodzi coraz bliżej, dotyka stopy, szepcze do ucha, ciągnie za rękaw. Od czasu do czasu potwór warczy, groźnie marszczy czoło, przeciąga się albo ziewa, siejąc grozę. W końcu łapie dziecko, które podeszło za blisko, i zabawa zaczyna się od początku.

Napięcie buduje się samo. Maluch wie, że potwór w każdej chwili może się poruszyć, więc podchodzi ostrożnie, ucieka z piskiem, wraca i znów próbuje. Najlepsze momenty to te, kiedy potwór długo udaje, że śpi, a potem nagle się przeciąga albo chrapie głośniej niż zwykle.

Złapanie nie musi być groźne. Wystarczy przytulić dziecko, „schrupać” je na niby z głośnym mlaskaniem, połaskotać chwilę po brzuszku i wypuścić, mówiąc, że potwór znów zasypia.

Dlaczego dzieci tak to lubią

Zabawa w potwora to bezpieczny sposób na oswajanie strachu. Dziecko samo decyduje, jak blisko podejdzie i kiedy ucieknie, więc czuje się odważne, a jednocześnie wie, że pod groźną miną kryje się mama albo tata. Taki kontrolowany dreszczyk emocji pomaga mu później radzić sobie z prawdziwymi obawami, na przykład przed ciemnością czy nowymi sytuacjami.

Przy okazji maluch ćwiczy:

  • kontrolę ruchów i szybką reakcję przy ucieczce;
  • przewidywanie, kiedy potwór może się obudzić;
  • odwagę i wiarę we własne siły;
  • przeżywanie silnych emocji i uspokajanie się po nich.

Do tego dochodzi sporo śmiechu, ruchu i bliskości z rodzicem, który na chwilę porzuca rolę dorosłego i daje się wciągnąć w zabawę. Dla wielu dzieci to po prostu najlepsza część dnia.

Kiedy i z kim się bawić

Zabawa sprawdza się mniej więcej od drugiego roku życia, gdy dziecko pewnie chodzi i biega. Dwulatkowi wystarczy łagodny potwór, który głównie ziewa i porusza ręką. Trzy- i czterolatki lubią już porządne warczenie i dłuższe pościgi. Starsze dzieci chętnie zamieniają się rolami i same zostają potworem, a rodzic biega wokół i daje się złapać.

Obserwuj reakcje dziecka. Jeśli zamiast śmiechu pojawia się płacz albo maluch chowa się z prawdziwym przerażeniem, przerwij, przytul go i pokaż, że to tylko Ty. Niektóre dzieci, zwłaszcza wrażliwe, potrzebują łagodniejszej wersji: potwora, który tylko śmiesznie chrapie i wcale nie jest groźny.

Zasady bezpieczeństwa i warianty

Kilka prostych reguł sprawi, że zabawa skończy się uśmiechem, a nie guzem:

  1. Bawcie się na miękkim dywanie lub materacu, z dala od kantów stołu, kaloryferów i szklanych drzwi.
  2. Ustalcie hasło „stop”, po którym zabawa natychmiast się zatrzymuje. Dziecko musi wiedzieć, że jego słowo zawsze działa.
  3. Nie łaskocz zbyt długo i nie przytrzymuj na siłę, bo łaskotki szybko przestają być zabawne.
  4. Unikaj takich gonitw tuż przed snem. Po dzikiej zabawie dziecko trudniej się wycisza, więc lepiej zaplanować ją na popołudnie.

Gdy zabawa się już trochę opatrzy, możecie ją zmieniać. Potwór może mieć swoje ulubione jedzenie: zamiast schrupać dziecko, zadowoli się „smakołykiem” z klocków, który przyniesie mu mały śmiałek. Może też spać w „jaskini” z koca rozwieszonego na krzesłach albo mieć kilka strażników, czyli rodzeństwo, które pilnuje jego snu.

Po kilku rundach dobrze jest, by potwór na koniec zmęczył się naprawdę i ułożył do drzemki z dzieckiem przytulonym pod pachą, bo to najprostszy sposób, żeby z wielkiej emocji płynnie przejść do spokoju.