Niektóre filmy znamy na pamięć, a mimo to co roku czekamy na nie jak na pierwszą gwiazdkę. Przypominamy tytuły, bez których trudno wyobrazić sobie grudzień.
Klasyka, która nie starzeje się wcale
Na czele listy od lat stoi „Kevin sam w domu”. W Polsce oglądanie przygód chłopca, który przechytrza włamywaczy, stało się niemal obowiązkowym punktem świąt, a jego emisja w telewizji co roku przyciąga miliony widzów. Film bawi dzieci slapstickowym humorem, a dorosłych wzrusza wątkiem rodziny, która uświadamia sobie, co straciła.
Nie mniej kochana jest „To właśnie miłość”, splatająca kilka londyńskich historii o uczuciach w różnych odcieniach. Jedne wątki śmieszą, inne bolą, a całość tworzy portret świąt, które nie zawsze są idealne. To film, który z wiekiem odbiera się inaczej, i dlatego tak chętnie do niego wracamy.
Oba tytuły oglądane po latach pokazują coś nowego. Jako dzieci kibicujemy Kevinowi, jako rodzice zaczynamy rozumieć panikę jego mamy, a londyńskie historie miłosne odczytujemy przez pryzmat własnych doświadczeń.
Ciepłe historie na zimne wieczory
Wiele osób ma swoje ulubione tytuły na grudniowe wieczory. W tej grupie najczęściej pojawiają się:
- „Holiday”, czyli opowieść o zamianie domów i nowych początkach,
- „Grinch” w wersji aktorskiej lub animowanej, z przesłaniem, że święta to nie prezenty,
- „Ekspres polarny”, magiczna podróż dla dzieci i dorosłych, którzy wciąż chcą wierzyć,
- „Cud na 34. ulicy”, klasyk o wierze w Świętego Mikołaja,
- „Dziennik Bridget Jones”, który zaczyna się przy świątecznym stole i kończy w śnieżnej scenerii.
Do tego dochodzi polska seria „Listy do M.”, która od lat zabiera widzów do Warszawy w wigilijny wieczór. Dla wielu rodzin to już tradycja na równi z barszczem i uszkami.
Ważna jest też muzyka. Wystarczy kilka taktów, żeby poczuć świąteczny nastrój, dlatego piosenki z tych filmów co roku trafiają na grudniowe playlisty obok kolęd i popowych przebojów.
Opowieść wigilijna w wielu odsłonach
Historia skąpego Scrooge’a, którego w wigilijną noc odwiedzają trzy duchy, doczekała się dziesiątek adaptacji. Są wersje klasyczne, animowane, z muppetami i nowoczesne reinterpretacje. Ten motyw wraca, bo przypomina o czymś uniwersalnym: nigdy nie jest za późno, żeby się zmienić.
Możesz zorganizować sobie mały przegląd i porównać dwie lub trzy wersje. To świetna zabawa dla rodziny z nastolatkami, którzy na co dzień nie sięgają po klasykę literatury. A jeśli film zaciekawi, sięgnijcie po krótką powieść Dickensa, którą czyta się w jeden wieczór.
Spór, który wraca co roku
Każdy grudzień przynosi też powrót niekończącej się dyskusji, czy filmy akcji rozgrywające się w Wigilię to kino świąteczne. Najsłynniejszym przykładem jest „Szklana pułapka”, którą jedni oglądają co roku 24 grudnia, a inni uważają, że ze świętami ma wspólną tylko scenografię. Możecie zrobić z tego rodzinną debatę z argumentami za i przeciw, a przegrani zmywają po kolacji.
Nie ma tu dobrej odpowiedzi i może właśnie to jest najlepsze. Świąteczny klasyk to po prostu film, który kojarzy Ci się z tym czasem, z ludźmi, z którymi go oglądasz, i z zapachem choinki w pokoju.
Wracamy do tych filmów nie dlatego, że nie znamy innych, ale dlatego, że przypominają nam, jak smakowały dawne święta, i pozwalają tworzyć nowe wspomnienia.
