Teatrzyk cieni

Zabawy z cieniem to frajda na wieczorne zabawy lub słoneczne dni. Wystarczy źródło światła, gładka ściana i dwie ręce, żeby na ścianie pojawił się piesek, orzeł albo koza.

Jak zacząć teatrzyk

Zapalamy lampkę nocną albo wychodzimy na słońce. Pokazujemy dziecku, jak z dłoni zrobić pieska, orła, kozę czy inne zwierzęta. Dziecko zgaduje, kto pojawił się na ścianie, a potem samo pokazuje nam swój teatrzyk.

Zamiast świecy, która bywała dawniej klasykiem takich zabaw, lepiej sięgnąć po latarkę, lampkę biurkową albo lampkę nocną. Daje ostrzejszy cień, nie migocze i przede wszystkim nie grozi poparzeniem ani zapaleniem firanki, gdy maluch zbyt mocno zaangażuje się w przedstawienie. Jeśli jednak bardzo zależy Ci na nastroju świecy, postaw ją wysoko, w stabilnym świeczniku, z dala od zasłon i dziecięcych rąk.

Ustawienie jest proste. Światło stoi za Tobą albo z boku, ściana przed Tobą, a ręce pośrodku. Im bliżej lampy trzymasz dłonie, tym większy i bardziej rozmyty cień. Im bliżej ściany, tym mniejszy i wyraźniejszy. Jasna, gładka ściana albo prześcieradło rozwieszone na sznurku wystarczą za scenę.

Pierwsze zwierzęta z dłoni

Kilka figur, które wychodzą prawie każdemu i które dziecko szybko powtórzy:

  • piesek: dłoń ustawiona bokiem, palce złączone tworzą pyszczek, kciuk uniesiony w górę to ucho, a opuszczony mały palec to ruchoma żuchwa, która może „szczekać”;
  • orzeł lub ptak: skrzyżuj dłonie w nadgarstkach, zaczep kciuki o siebie, a rozłożone palce będą skrzydłami, którymi powoli machasz;
  • zajączek: zaciśnij pięść i unieś dwa palce, wskazujący i środkowy, jako długie uszy;
  • koza: dłoń skierowana w dół, palec wskazujący i mały uniesione jak rogi, środkowe palce opuszczone tworzą pyszczek z bródką;
  • ślimak: pięść jako skorupka, dwa wyprostowane palce drugiej ręki jako czułki.

Nie przejmuj się, jeśli Twoje zwierzęta nie są idealne. Dla dziecka liczy się ruch i dźwięk: piesek, który szczeka, i ptak, który odlatuje za framugę, są dużo ciekawsze niż najdokładniejszy kształt.

Dla kogo i co rozwija

Oglądać teatrzyk cieni lubią już roczne dzieci, choć wtedy wystarczy im kilka ruchomych figur i Twój głos. Około trzeciego roku życia maluch zaczyna zgadywać, co to za zwierzę, i próbuje robić własne cienie. Przedszkolaki i dzieci w wieku szkolnym wymyślają już całe przedstawienia z bohaterami i fabułą.

Przy okazji dziecko ćwiczy sprawność palców, obserwację, wyobraźnię i opowiadanie. Poznaje też w praktyce, skąd bierze się cień i dlaczego zmienia wielkość. Takie odkrycie z pierwszej ręki zostaje w pamięci na długo.

Jeśli dziecko boi się ciemności, nie gaś wszystkich świateł naraz. Zostaw przyćmioną lampkę w drugim kącie i zacznij od wesołych zwierzątek, a nie od wilka czy smoka.

Warianty na dom i podwórko

Kiedy figury z dłoni się znudzą, możesz rozszerzyć zabawę:

  1. Kukiełki z kartonu. Wytnijcie z tektury sylwetki zwierząt, przyklejcie je do patyczków do szaszłyków i odegrajcie bajkę zza prześcieradła.
  2. Zgadywanka z przedmiotami. Dorosły pokazuje cień widelca, klucza czy kubka, a dziecko odgaduje, co to.
  3. Cienie w słońcu. Na podwórku obrysujcie kredą swoje cienie rano i po południu, a potem porównajcie, jak się zmieniły.
  4. Berek na cienie. Wygrywa ten, kto nadepnie na cień drugiej osoby.

Taki wieczorny teatrzyk łatwo zamienić w rodzinny rytuał przed snem, spokojniejszy od każdej bajki na ekranie.