Trasa dla dwóch kółek

Rower to tani, ekologiczny i zdrowy środek transportu, ale przyjemność z jazdy w dużej mierze zależy od nawierzchni. Podpowiadamy, jaka powinna być dobra ścieżka rowerowa – w mieście i przy własnym domu.

Rower to idealny miejski środek transportu. Jest tani, nie zanieczyszcza powietrza, a do tego zapewnia porcję ruchu, której wielu z nas na co dzień brakuje. Coraz więcej osób dojeżdża nim do pracy, szkoły czy na zakupy, a miasta rozbudowują sieć tras rowerowych. Nowe ścieżki powstają przy remontach ulic oraz przy budowie nowych dróg i chodników. Żeby jednak codzienne pedałowanie było przyjemnością, a nie walką z wybojami, trasa musi być dobrze zaprojektowana.

Gładko znaczy bezpiecznie

Ścieżka rowerowa może być wydzielonym pasem po obu stronach jezdni, osobną drogą dla rowerów albo trasą wydzieloną z dawnego chodnika. Zwykły chodnik można wykonać z kostki kamiennej, klinkierowej lub betonowej, z płyt betonowych lub kamiennych albo z asfaltu. Dla rowerzysty liczy się jednak przede wszystkim gładkość.

Najlepiej sprawdzają się nawierzchnie ciągłe: asfaltowe lub betonowe. Akceptowalne są też duże płyty betonowe lub kamienne, o wymiarach ok. 50 × 50 cm i niefazowanych krawędziach. Odradza się natomiast drobne elementy z fazą, czyli ściętymi krawędziami. Każda szczelina to drgania, większy opór i ryzyko, że wąska opona się ześlizgnie. Długa jazda po takiej nawierzchni męczy, a dla dzieci, osób starszych i rowerzystów z przyczepką bywa po prostu niebezpieczna.

Szerokość i czytelność trasy

Ważna jest też szerokość. Ścieżka jednokierunkowa może być węższa – zwykle przyjmuje się ok. 1,5 m – dwukierunkowa potrzebuje już ok. 2 m, a gdy korzystają z niej także piesi, musi być wyraźnie szersza. Minimalne wymiary określają przepisy techniczne dla dróg, ale wygodna trasa to taka, na której dwa rowery mijają się bez hamowania, a wyprzedzanie nie wymaga zjeżdżania na trawnik.

Liczy się również czytelność:

  • wyraźne oddzielenie od chodnika – kolorem nawierzchni, krawężnikiem albo pasem zieleni;
  • łagodne zjazdy z krawężników na skrzyżowaniach i przejazdach;
  • brak przeszkód na trasie, takich jak słupy, kosze na śmieci czy znaki ustawione na środku;
  • dobre oświetlenie i widoczność na zakrętach;
  • kratki odpływowe ustawione w poprzek kierunku jazdy, tak by koło w nie nie wpadało.

Czerwony asfalt czy barwiona kostka podpowiadają pieszym, gdzie lepiej nie spacerować, a rowerzystom – którędy jechać. Nie można też zapominać o walorach estetycznych. Ścieżki rowerowe w ogromnym stopniu wpływają na ład przestrzenny i urodę miast, a szpaler drzew, zieleń wzdłuż trasy i porządnie wykończone krawędzie sprawiają, że chce się nimi jeździć.

Rowerowa trasa przy domu

Te same zasady przydadzą się na własnej posesji. Jeśli dzieci jeżdżą na rowerkach po podwórku, a rower codziennie wyjeżdża z garażu czy komórki, zaplanuj dla nich wygodną drogę:

  1. Na ścieżkę, po której się jeździ, wybierz gładką kostkę bez fazy lub duże płyty, a nie drobne, nierówne elementy.
  2. Unikaj luźnego żwiru i grysu – koła się w nim zakopują, a dziecko łatwo się przewraca.
  3. Zamiast schodka między poziomami zrób łagodną pochylnię albo obniżony krawężnik.
  4. Wyznacz zadaszone miejsce na rowery blisko furtki, ze stojakiem lub uchwytem ściennym.
  5. Oświetl trasę, jeśli korzystasz z niej po zmroku.

Przy okazji pomyśl o bezpieczeństwie najmłodszych. Ścieżka do jazdy nie powinna prowadzić prosto na podjazd, po którym poruszają się samochody, ani kończyć się przy furtce wychodzącej na ulicę.

Dobra trasa dla dwóch kółek to taka, o której rowerzysta w ogóle nie myśli – po prostu jedzie, a nawierzchnia mu w tym nie przeszkadza.