Twój płacz przy dziecku

Smutek potrafi dopaść w najmniej oczekiwanej chwili, także przy zabawie z dzieckiem. Czy łzy mamy mogą mu zaszkodzić? Wyjaśniamy, dlaczego okazywanie uczuć jest dla dziecka cenną lekcją i jak mówić o swoim płaczu, żeby malucha nie przestraszyć.

Masz poważny problem albo niedawno odeszła Ci bliska osoba. Bawisz się z dzieckiem klockami, nagle coś Ci się przypomina i nie dajesz rady – płaczesz. Dziecko wszystko widzi. W głowie pojawia się pytanie: czy taki widok może mu zaszkodzić?

Uczucia to nie wstydliwa tajemnica

Okazywanie emocji przy dziecku, zarówno tych przyjemnych, jak i trudnych, nie jest dla niego szkodliwe. Przeciwnie – pokazując, że nie boisz się wyrażać tego, co czujesz, dajesz mu bardzo ważną lekcję. Maluch uczy się, że smutek jest czymś normalnym, że mija, że można o nim mówić i że dorośli potrafią sobie z nim poradzić.

Dzieci, które dorastają w przekonaniu, że uczucia trzeba trzymać tylko dla siebie, nawet wobec najbliższych, mogą później mieć kłopot z rozpoznawaniem i nazywaniem własnych emocji. Trudniej też im prosić o pomoc, gdy same przeżywają coś bolesnego.

Jak wytłumaczyć swoje łzy

Jeśli dziecko widzi, że płaczesz nagle, bez żadnego widocznego powodu, może poczuć się zdezorientowane i zbite z tropu. Małe dzieci łatwo uznają, że to one zrobiły coś złego. Dlatego postaraj się wytłumaczyć swoje zachowanie w prosty sposób, na przykład:

„Przypomniał mi się mój tatuś, a twój dziadek. Bardzo za nim zatęskniłam, bardzo mi go brakuje, dlatego poczułam duży smutek i zaczęłam płakać”.

Potem pomóż dziecku odzyskać spokój:

„Ale ty jesteś koło mnie i bardzo się cieszę, że jesteś ze mną. Już mi lepiej, bo mam ciebie. Dokończymy zabawę?”

Sposób rozmowy dopasuj do wieku:

  • Maluchowi wystarczy jedno, dwa zdania, spokojny ton i przytulenie.
  • Przedszkolakowi nazwij uczucie i jego przyczynę i dodaj wprost, że to nie jego wina.
  • Starszemu dziecku możesz opowiedzieć więcej i pozwolić mu zadawać pytania. Wspólne wspominanie dziadka czy oglądanie zdjęć bywa wtedy kojące dla Was obojga.

Unikaj mówienia „nic się nie stało”, gdy łzy wciąż płyną – dziecko widzi, że słowa nie zgadzają się z tym, co czujesz, i jeszcze bardziej się gubi. Pamiętaj też, że maluch może Cię przytulić, ale nie powinien czuć się odpowiedzialny za to, żeby mama znów była wesoła.

Kiedy smutek to coś więcej

Okazywanie uczuć i gorszego nastroju to jednak co innego niż ciągłe rozczulanie się nad sobą, rozpacz czy depresja. Jeśli nie możesz uporać się z emocjami, przez większość dnia jesteś apatyczna, nieszczęśliwa i nie masz na nic ochoty, a taki stan trwa tygodniami, zgłoś się do specjalisty. Lekarz rodzinny, psycholog czy psychiatra pomogą Ci zrozumieć, co się dzieje, i poradzić sobie z problemem. Sięgnięcie po pomoc to także dobry przykład dla dziecka.

Pomóc może również czas tylko dla siebie: samotny wyjazd albo weekend, który pozwoli przemyśleć sprawy i zająć się tym, na co w zabieganej codzienności brakuje chwili. Poproś bliskich o opiekę nad dzieckiem i nie miej z tego powodu wyrzutów sumienia.

Jeśli w rodzinie przeżywacie żałobę, pamiętaj, że dziecko też może tęsknić i smucić się po swojemu, czasem w zaskakujący sposób, na przykład złością czy zabawą w pogrzeb. Rozmawiajcie o tym otwarcie.

Łzy przy dziecku nie są porażką – są dowodem, że w Waszym domu na każde uczucie jest miejsce.