Świeżo wyprane body, tetra na ramieniu i kolejna plama mleka. Ulewanie zdarza się mniej więcej co drugiemu niemowlęciu i w większości przypadków mija samo.
Skąd się bierze ulewanie
U niemowlęcia mięsień zamykający przejście między przełykiem a żołądkiem jest jeszcze niedojrzały. Do tego żołądek jest mały, dieta płynna, a maluch większość czasu spędza na leżąco. Nic dziwnego, że część mleka cofa się i wypływa buzią, czasem tuż po karmieniu, czasem nawet godzinę później.
Lekarze nazywają to refluksem fizjologicznym. Najczęściej nasila się około czwartego miesiąca życia, a potem słabnie. Gdy dziecko zaczyna siedzieć i jeść pokarmy stałe, ulewanie zwykle wyraźnie się zmniejsza, a u większości maluchów mija do pierwszych urodzin lub niewiele później.
Warto wiedzieć, że ulana ilość prawie zawsze wygląda na większą, niż jest w rzeczywistości. Łyżka mleka rozlana na pieluszce tworzy sporą plamę.
Szczęśliwy ulewacz
Pediatrzy mówią czasem o „szczęśliwym ulewaczu”. To niemowlę, które ulewa często, ale jest pogodne, chętnie je, moczy pieluszki i prawidłowo przybiera na wadze. Takie dziecko nie wymaga leczenia, a jedynie cierpliwości i zapasu śliniaczków.
Kilka prostych nawyków może zmniejszyć ilość ulewanego mleka:
- Po karmieniu trzymaj dziecko w pozycji pionowej przez 15–30 minut.
- Odbijaj w trakcie karmienia, na przykład przy zmianie piersi lub w połowie butelki.
- Karm częściej, ale mniejszymi porcjami, i nie namawiaj do dokończenia butelki.
- Unikaj ciasnych pieluszek i ubranek uciskających brzuszek.
- Nie baw się z maluchem w podrzucanie i bujanie tuż po jedzeniu.
Nawet przy częstym ulewaniu dziecko powinno spać na plecach, na płaskim materacu. Podkładanie klinów i unoszenie materaca nie jest zalecane, bo nie poprawia bezpieczeństwa snu, a niemowlęta mają naturalne odruchy chroniące przed zachłyśnięciem.
Ulewanie a wymioty
Ulewanie to spokojne wypływanie niewielkiej ilości pokarmu, często z beknięciem. Wymioty są gwałtowne, obfite i zwykle wyraźnie męczą dziecko. Jednorazowe wymioty nie muszą oznaczać niczego poważnego, ale powtarzające się wymagają oceny lekarza.
Szczególną uwagę zwróć na wymioty chlustające, czyli wyrzucane z dużą siłą na odległość, zwłaszcza między drugim a ósmym tygodniem życia. Mogą świadczyć o zwężeniu odźwiernika, czyli ujścia żołądka, które wymaga leczenia.
Kiedy do lekarza
Skonsultuj się z pediatrą, jeśli zauważysz którykolwiek z tych sygnałów:
- dziecko słabo przybiera na wadze albo traci na wadze,
- treść jest zielona, żółtozielona, z krwią lub przypomina fusy od kawy,
- maluch przy każdym karmieniu płacze, pręży się i odmawia jedzenia,
- pojawia się kaszel, krztuszenie, świszczący oddech lub nawracające infekcje,
- dziecko moczy wyraźnie mniej pieluszek, jest ospałe lub ma gorączkę,
- ulewanie zaczęło się dopiero po szóstym miesiącu albo nasila się po roku.
W takich sytuacjach lekarz oceni, czy to wciąż zwykłe ulewanie, czy choroba refluksowa lub nietolerancja pokarmowa wymagająca leczenia. Jeśli jednak maluch rośnie i się uśmiecha, mokre ramię jest po prostu częścią pierwszych miesięcy, która z czasem przejdzie do rodzinnych anegdot.
