Uwaga! Poszukiwana pasja!

W jakim punkcie swojego życia chciałbyś być? Jeśli nie w tym, w którym się aktualnie znajdujesz, zapraszam Cię na spotkanie z samym sobą.
Pędząc po nic, mijam siebie. W codziennym biegu przeskakuję przez najtrudniejsze zadania. Wykonuję rzeczy, które wymagają czasu, poza nim. Przekraczam własne granice. Gdy mam coś zrobić, ja jestem w tym na końcu. Sterta rzeczy ważnych dzieli się na: Na wczoraj i na jutro. Nogi tej sterty wyprzedzają moje własne nogi. Stop. Gdzie są moje nogi? Zgubiłam nogi? Jak można zgubić nogi?! Zgubiłam siebie. Jakby XXI wiek palcem przesuwał wskazówki w zegarze mojego życia. Dzień stał się swoistą formą otwartego więzienia. Ciągle czekam na swoje jutro a ono nie nadchodzi. Każdego dnia przechodzę obok siebie. Większość z nas to robi. Stańmy zatem obok i przejrzyjmy się w JA.
Bieg stanowi ruch fizyczny bądź metaforycznie umysłowy prawda? No nie do końca. W tym przypadku bieg w otarciu o szaleństwo stanowi bezruch. Bezruch wnętrza i hałas, którego moc decybeli nie dopuszcza nas do głosu. Mijając siebie, mijamy swój cel, mijamy swoje marzenia, mijamy swoją wartość. Dlaczego my zdrowi, piękni i mądrzy ludzie tak często przechodzimy obok tego bezwiednie? Przyjmijmy, że mój cel znajduje się w terminie oddalonym o dziś. Właśnie teraz zamykam oczy na zawsze. Nigdy nie zobaczę jutra. Nie mam już ani celu ani dnia, ani tego, co chciałabym mieć za dziesięć kolejnych lat. To problem niewidomych na chwilę, która trwa.
Teraz widzę, że czas toczy się tak samo, jak toczył się od wieków. Nic go nie przyspiesza, nic nim nie manipuluje. Czas minie bez względu na to, jak go przeżyję. Świat tylko raz jest taki, jak teraz. Tylko raz mam szansę być w tym miejscu, w którym jestem. Widzieć to, na co patrzę I tylko TERAZ mam szansę nie minąć siebie, a usiąść tu ze sobą nie przy herbacie i nie mówić.
Najwięcej słów podczas tego spotkania wypowiada cisza. Te słowa nie płyną z zewnątrz. Moim największym skarbem jest to, co tkwi w środku. Dzięki temu, że znalazłam sposób, aby dopuścić do głosu wnętrze, odnajduję siebie. W pełni przeżywam chwilę obecną. Nie trwam w niej, mijając siebie a przeżywam, patrząc na siebie. Niesamowitym uczuciem jest doświadczyć chwili obecnej. Dopuszczenie siebie do głosu, to nic innego jak odnalezienie w sobie pasji. Odnalezienie tego, co naprawdę lubisz robić i tego, co naprawdę chcesz osiągnąć. Są ludzie, którzy w wieku pięciu lat, już wiedzą, co chcą robić i do czego zostali stworzeni. Jednak duża grupa osób, które spotykam na swojej drodze, pyta mnie: Jak odnaleźć siebie?. Zewsząd słyszę: A jeśli ja jeszcze nie wiem, co chcę w życiu robić?. To nic złego. Nic straconego. Uwierz mi. Niezależnie, w którym miejscu w swoim życiu jesteś, jeśli jeszcze nie zacząłeś się realizować, to możesz to zrobić! Mówią: Chcesz być bogaty? To idź do szefa i się zwolnij! Dla kontekstu trwania tej chwili to przykładowe słowa klucze. To klucze do odnalezienia własnej pasji i indywidualności
Żeby zobaczyć piękno dnia dzisiejszego wystarczy podnieść podbródek i powoli spojrzeć w otchłań własnego ja. Czas zawsze toczy się tak, jak ja tego chcę a największe szczęście, jakie mogę dać sobie, to możliwość przeżywania chwili. Dobrze. Zatem mam pasję. Co teraz? Teraz płynę swoim statkiem. Płynę po całej rzece różnych zdarzeń, które swoimi falami uderzają tak mocno, by rozbić go o najbliższą skałę. Jeśli dbam o swój statek, żadna fala ani żaden człowiek nie jest w stanie go zniszczyć. Dlaczego? Bo to jest mój statek i poświęcam mu tyle czasu, ile jestem w stanie z siebie dać. Nie ma nic poza nim. To on stanowi centrum mojego życia, bo to on daje mi szczęście. To on o mnie świadczy i to on jest miarą mojej wartości. To również bardzo ważne. Mogę być najlepsza jedynie w tym, w czym jestem najlepsza dla siebie samej. Staranie się o bycie najlepszym we wszystkim kończy się tylko na tym, że we wszystkim jesteśmy średni. Na swojej drodze napotykam wszystkie możliwe przeszkody. Sto razy upadam, ale sto jeden razy się podnoszę. Każdy upadek mnie wzmacnia. Właśnie dzięki temu czuję, że żyję naprawdę.