W samochodzie

Każdy rodzic wie, jak trudna bywa długa podróż samochodem z dziećmi: postoje, nuda i pytanie „kiedy dojedziemy?” co pięć minut. Proste zabawy w obserwowanie drogi pozwalają uprzyjemnić jazdę bez żadnych gadżetów.

Kto pierwszy zauważy

Najprostsza i niezawodna zabawa to „kto pierwszy zauważy”. Jeden z pasażerów rzuca hasło, a reszta wypatruje przez okno. Na przykład: kto pierwszy zauważy krasnala w ogródku, żółty samochód albo tabliczkę z nazwą miejscowości, którą będziemy mijali. Można też zgadywać, jaki samochód minie nas jako pierwszy, jaki jako drugi i tak dalej.

Gra jest prosta, ale wciąga, bo wymaga uwagi i szybkiej reakcji. Za każde trafienie dziecko może zdobywać punkt, a po godzinie podliczacie wyniki. Kierowca może brać udział w zgadywaniu, ale nie w wypatrywaniu, bo jego zadaniem jest patrzeć na drogę.

Inne zabawy na trasę

Kiedy krasnale się skończą, warto mieć w zanadrzu kilka kolejnych pomysłów:

  1. Kolory aut. Każdy wybiera sobie kolor i liczy samochody w tym kolorze. Wygrywa ten, kto pierwszy dojdzie do dziesięciu.
  2. Widzę coś… Jedna osoba mówi „widzę coś zielonego”, a pozostali zgadują, co to jest. Trzeba się spieszyć, zanim to coś zniknie za oknem.
  3. Alfabet z drogi. Starsze dzieci szukają po kolei liter alfabetu na tablicach, szyldach i znakach.
  4. Zwierzęta na trasie. Liczycie krowy, konie, bociany albo psy na spacerze. Dziecko, które zobaczy coś niezwykłego, na przykład sarnę, dostaje bonus.
  5. Historia na zmianę. Każdy dodaje do opowieści jedno zdanie, a w tle przewija się to, co widać za szybą.
  6. Śpiewanie. Piosenki, które wszyscy znają, i wyliczanki z pokazywaniem rąk działają lepiej niż niejedna zabawka.

Najmłodsze dzieci, które jeszcze nie grają według zasad, lubią, gdy dorosły po prostu opowiada, co widać za oknem: tam jedzie autobus, tu pasą się krowy, zaraz przejedziemy przez most.

Podróż bez łez i mdłości

Zabawy to tylko część przepisu na spokojną drogę. Równie ważne jest dobre zaplanowanie samej podróży:

  • planuj postoje mniej więcej co dwie godziny, a z małymi dziećmi częściej, żeby mogły się rozruszać, zjeść i skorzystać z toalety;
  • wyjeżdżaj, jeśli to możliwe, tuż przed porą drzemki, bo maluch może przespać część trasy;
  • miej pod ręką wodę, proste przekąski bez okruchów i coś na wypadek rozlania;
  • dzieci, które cierpią na chorobę lokomocyjną, powinny patrzeć przez okno daleko przed siebie, a nie w książkę czy ekran, a w samochodzie dobrze jest często wietrzyć.

Bezpieczeństwo jest ważniejsze niż każda zabawa. Dziecko przez całą drogę siedzi w foteliku dopasowanym do wzrostu i wagi, najmłodsze jak najdłużej tyłem do kierunku jazdy. Pasy muszą przylegać do ciała, więc grubą kurtkę zdejmij przed zapięciem. Fotelika ustawionego tyłem nie montuje się na przednim siedzeniu przy włączonej poduszce powietrznej. W Polsce dzieci jeżdżą w foteliku lub na podstawce do 150 cm wzrostu. Luźne przedmioty, takie jak twarde zabawki czy butelki, lepiej schować do bagażnika, bo przy gwałtownym hamowaniu stają się niebezpieczne.

Ekrany czy obserwowanie drogi

Bajka na tablecie to kusząca opcja, ale dla dzieci poniżej dwóch lat lepiej z niej zrezygnować. Starszym możesz włączyć coś na krótko, ale nie na całą trasę. Zabawy w obserwowanie świata za oknem angażują wszystkich pasażerów, uczą uważności i nie powodują mdłości tak łatwo jak wpatrywanie się w ekran.

A kiedy pytanie „daleko jeszcze?” znów padnie z tylnego siedzenia, zaproponuj nową rundę wypatrywania, bo nic tak nie skraca drogi jak wspólna zabawa.