Wyszła kura na podwórze

Wesoła rymowanka o kurze, która drapie łapką w kurzu i łapie robaczka, świetnie nadaje się do zabawy paluszkowej na dłoni albo plecach dziecka. Kończy się łaskotkami, więc maluchy proszą o nią w kółko.

Wierszyk

Wyszła kura na podwórze,
spodobało się tam kurze.
Na podwórzu dużo kurzu,
piórko, trawka i sadzawka,
kamyk, kwiatek i dżdżownica –
jaka piękna okolica!
Drapu, drap jedną z łap,
jest robaczek, to go cap!
Drapu, drapu łapką w kurzu,
jak tu pięknie na podwórzu!

Zabawa paluszkowa na dłoni lub plecach

Rymowankę możesz po prostu recytować, ale najwięcej radości daje wtedy, gdy kura „chodzi” po dziecku. Twoje dwa palce to kurze nóżki, a otwarta dłoń malucha albo jego plecy to podwórko.

  1. Przy pierwszych wersach palce spacerują powoli po dłoni dziecka, od nadgarstka do palców.
  2. Przy „piórko, trawka i sadzawka” delikatnie muskasz skórę, rysujesz falkę jak wodę i stukasz w jedno miejsce, jakby to był kamyk.
  3. Przy „drapu, drap jedną z łap” lekko drapiesz paznokciami wnętrze dłoni lub plecy.
  4. Przy słowie „cap!” łapiesz dziecko za palec, łapkę albo łaskoczesz pod pachą. To najbardziej wyczekiwany moment zabawy.
  5. Ostatnie dwa wersy mówisz wolniej, gładząc dziecko po plecach, żeby po łaskotkach przyszło uspokojenie.

Niemowlę, które dopiero zaczyna siedzieć, możesz trzymać na kolanach, a kura chodzi mu po brzuszku i rączkach. Starszy maluch sam „zostaje kurą” i drapie paluszkami po Twojej dłoni, a Ty udajesz, że bardzo się boisz robaczka.

Co rozwija rymowanka

Krótkie wierszyki z gestami to jedna z pierwszych form wspólnej zabawy językiem. Dziecko słyszy rytm i rymy, uczy się nowych słów, łączy dźwięk z dotykiem i przewiduje, co się zaraz wydarzy. Kiedy po kilku powtórzeniach zaczyna się śmiać, zanim padnie „cap!”, wiesz, że zapamiętało przebieg zabawy.

Wierszyk to też mały słowniczek wiejskiego podwórka. Piórko, sadzawka, dżdżownica, kamyk i kwiatek to słowa, które warto potem pokazać na obrazkach albo na prawdziwym spacerze. Przy okazji możecie poćwiczyć dźwiękonaśladowcze zabawy: jak gdacze kura, jak kwacze kaczka w sadzawce, jak piszczy pisklę.

Rymowanka dobrze sprawdza się mniej więcej od kilku miesięcy do trzeciego, czwartego roku życia. Najmłodsze dzieci reagują głównie na Twój głos i dotyk, roczniaki czekają na łaskotki, a dwulatki dopowiadają „drapu, drap” i „cap”.

Nie mniej ważna jest bliskość. Kilka minut zabawy na kolanach, z dotykiem, śmiechem i patrzeniem sobie w oczy, daje dziecku poczucie, że ma Cię tylko dla siebie. Takie chwile przydają się szczególnie po powrocie z pracy albo z przedszkola, kiedy maluch potrzebuje znów się „podłączyć” do rodzica.

Pomysły na rozwinięcie zabawy

Kilka sposobów, żeby rymowanka nie znudziła się zbyt szybko:

  • teatrzyk z kurą: zróbcie kurę z papierowego talerzyka, z piórkami z kolorowego papieru, i odegrajcie wierszyk na stole z kamykiem i liściem jako dekoracją;
  • kura na spacerze: na podwórku czy w parku poszukajcie razem wszystkiego, co wymienia wierszyk, od piórka po dżdżownicę;
  • nowe zwrotki: wymyślcie, co kura znalazła jeszcze, na przykład ziarenko albo żuczka, i dodajcie własne rymy;
  • wizyta na wsi: jeśli macie okazję, pokażcie dziecku prawdziwe kury w gospodarstwie albo w minizoo, a potem powiedzcie wierszyk na miejscu.

Przy łaskotaniu obserwuj dziecko i przerwij, gdy zaczyna się wiercić albo odsuwać, bo łaskotki szybko przestają być miłe. Dobra rymowanka powinna kończyć się uśmiechem, a nie płaczem, i wtedy kura może wychodzić na podwórze choćby codziennie.