Zabawa - Gąski

„Gąski, gąski, do domu!” – tę zabawę zna chyba każde podwórko i każde przedszkole. Można się w nią bawić na dwa sposoby: w wersji długiej to rozmowa z dzieckiem, w wersji krótkiej zabawa ruchowa dla całej grupy.

Wersja długa, czyli dialog z dzieckiem

Długa wersja to po prostu rozmowa w duecie. Ty jesteś gospodynią, która woła gąski, a dziecko odpowiada w ich imieniu. Później możecie się zamienić. Cały dialog brzmi tak:

  • Gąski, gąski, na pole!
  • Boimy się!
  • Czego?
  • Wilka złego!
  • A gdzie ten wilk?
  • Za płotem.
  • Co robi?
  • Łapie koty!
  • Dużo złapał?
  • Trzy kopy.
  • Co pije?
  • Pomyje.
  • Co je?
  • Suchy ser.
  • Czym się przykrywa?
  • Wilczym ogonem!

Na koniec pada: „Gąski, gąski, do domu!”, a w wersji z jednym dzieckiem możesz zamienić się w wilka i delikatnie je złapać albo przytulić.

Ten wierszyk jest świetny dla dwu-, trzylatków. Dziecko szybko zapamiętuje krótkie odpowiedzi, uczy się kolejności i czeka z napięciem na wilka. Przy okazji możesz wyjaśnić, co to „kopa” (dawna miara, sześćdziesiąt sztuk) i czym są pomyje, bo dzieci zwykle pytają o te dziwne słowa.

Wersja krótka, czyli zabawa grupowa

W grupie zabawa jest szybsza i bardziej ruchowa. Wyznaczcie dwie strefy: dom gąsek i pole, np. dwie linie narysowane kredą albo dwa końce trawnika. Jedno z dzieci zostaje wilkiem i staje w połowie drogi między domem a polem. Dorosły albo wybrane dziecko jest prowadzącym.

  1. Prowadzący woła: „Gąski, gąski, na pole!”.
  2. Gąski odpowiadają: „Boimy się!”, „Czego?”, „Wilka złego!”.
  3. Po odpowiedzi „Wilka złego!” prowadzący jeszcze raz woła: „Gąski, gąski, na pole!”, a gąski biegną, próbując dostać się na pole.
  4. Wilk łapie gąski w wyznaczonej strefie pomiędzy domem a polem.
  5. Za chwilę prowadzący woła gąski do domu i wszystko zaczyna się od nowa.

Zabawa trwa, aż wilk wyłapie wszystkie gąski. Złapane dzieci mogą siedzieć w „wilczej norze” albo, w popularnym wariancie, zostają pomocnikami wilka i razem z nim łapią pozostałe. Ostatnia złapana gąska zostaje wilkiem w kolejnej rundzie.

Jak bawić się bezpiecznie i fair

Gąski to zabawa z dużą ilością biegania, więc kilka zasad przyda się na samym początku:

  • złapanie to dotknięcie: wilk dotyka ręką ramienia lub pleców, nie ciągnie za ubranie i nie przewraca,
  • wyraźne granice: strefa łapania jest jasno wyznaczona, a dom i pole to bezpieczne miejsca,
  • odpowiednie miejsce: równy teren bez krawężników, z dala od ulicy, w domu tylko w dużym pokoju bez szklanych mebli,
  • wilk na zmianę: niech każde dziecko, które chce, może choć raz być wilkiem, a nieśmiałe nie są do tego zmuszane.

Najmłodsze dzieci czasem naprawdę boją się wilka. Wtedy niech wilk będzie śmieszny, a nie groźny, np. chodzi na czworakach albo musi skakać na jednej nodze.

Dlaczego dzieci tak ją lubią

Gąski łączą w sobie rymowany dialog, napięcie i bieganie, czyli wszystko, co przedszkolaki kochają najbardziej. Zabawa ćwiczy refleks, orientację w przestrzeni i umiejętność reagowania na sygnał, a przy okazji uczy przestrzegania reguł i radzenia sobie z tym, że czasem się przegrywa.

To jedna z tych zabaw, które bez żadnych przyborów przetrwały pokolenia i wciąż na podwórku działają tak samo dobrze jak dawniej.