„Kolory” to klasyczna podwórkowa gra z piłką, w którą grali już nasi rodzice. Wystarczy piłka i dwie osoby, a dziecko ćwiczy refleks, uwagę i znajomość barw.
Zasady gry
W tę grę można grać w kilka osób, ale również tylko we dwoje, na przykład dziecko i rodzic. Jedna osoba rzuca piłkę i za każdym razem głośno wymienia jakiś kolor: czerwony, zielony, niebieski. Zadaniem łapiącego jest złapanie piłki. Jest jednak jeden wyjątek: piłki nie wolno łapać, kiedy padnie kolor czarny. Wtedy trzeba ją przepuścić albo odbić.
Kto nie złapie piłki na zwykłym kolorze albo złapie ją na czarnym, ponosi karę. Najpierw kuca, a przy kolejnym błędzie kładzie się na ziemi. W tej pozycji gra dalej, aż do momentu, gdy znów złapie piłkę, i wtedy wraca do gry na stojąco.
Przy kilku graczach dzieci ustawiają się w rzędzie albo półkolu, a rzucający stoi naprzeciwko i rzuca kolejno do każdego. Rola rzucającego przechodzi na kogoś innego co kilka rund albo na tego, kto najdłużej utrzymał się na nogach.
Od jakiego wieku i co rozwija
Proste rzucanie i łapanie piłki z nazywaniem kolorów sprawdzi się już u trzylatków, choć na początku wystarczy im samo łapanie i zgadywanie, jaki kolor padł. Pełne zasady z zakazanym kolorem i karami najlepiej rozumieją dzieci mniej więcej od czwartego, piątego roku życia. Starsze dzieci grają szybciej i z większą liczbą pułapek.
Przy okazji gra ćwiczy:
- refleks i hamowanie odruchu, bo dziecko musi w ułamku sekundy zdecydować, czy łapać;
- uważne słuchanie i koncentrację;
- znajomość nazw kolorów, także tych trudniejszych, jak granatowy czy fioletowy;
- koordynację oko–ręka i sprawność całego ciała przy kucaniu i wstawaniu;
- umiejętność radzenia sobie z porażką, bo każdy czasem się pomyli.
Warianty, które ożywią zabawę
Kiedy dziecko opanuje podstawową wersję, możesz trochę utrudnić grę. Kilka pomysłów:
- Zmienny kolor zakazany. Przed każdą rundą ustalacie nowy kolor, którego nie wolno łapać, na przykład zielony.
- Dwa kolory zakazane. Czarny i biały naraz, co wymaga dużej uwagi.
- Jadalne, niejadalne. Zamiast kolorów rzucający wymienia przedmioty, a łapie się tylko te, które można zjeść.
- Zwierzęta. Łapiemy wtedy, gdy pada nazwa zwierzęcia, które lata, a puszczamy wszystkie inne.
- Kolory w otoczeniu. Rzucający mówi kolor, a łapiący zanim odrzuci piłkę, musi wskazać coś w tym kolorze.
Dla najmłodszych karę można złagodzić: zamiast kładzenia się na ziemi dziecko na przykład staje na jednej nodze albo klaszcze trzy razy. Tak samo dobrze się bawi, a nie zniechęca się, gdy często nie trafia.
Bezpieczeństwo i dobre rady
Do gry wybierz lekką, miękką piłkę, która nie zrobi krzywdy, gdy trafi w twarz. Rzucaj z niewielkiej odległości i na wysokość klatki piersiowej dziecka, bo rzut prosto w głowę zniechęca szybciej niż jakakolwiek kara. Najlepiej grać na trawie, w ogrodzie, w parku, na boisku, z dala od ulicy i parkingu, żeby uciekająca piłka nie wyciągnęła nikogo na jezdnię. Leżenie na zimnej, mokrej ziemi lepiej zastąpić kucaniem.
Pilnuj też, żeby gra była uczciwa wobec młodszych dzieci. Jeśli bawi się rodzeństwo w różnym wieku, rzucaj młodszemu wolniej i dawaj mu więcej czasu na decyzję. Dorosły, który czasem sam „niechcący” złapie piłkę na czarnym i musi kucnąć, wywołuje więcej śmiechu niż najlepsza zachęta.
Kolory można przenieść też do mieszkania, na przykład z piłką z miękkiej gąbki albo zwiniętą parą skarpet, więc deszczowy dzień wcale nie musi przerywać gry.
