Trzeci miesiąc to czas uważnego obserwowania wszystkiego, co robisz: radości, śmiechu i gruchania na Twój widok, ale też złości i łez, kiedy coś idzie nie tak. Proponujemy dwie zabawy, rozmowy i „pszczółkę”, które pomogą maluchowi ćwiczyć wzrok, słuch i pierwsze „zdania”.
Trzymiesięczny obserwator
Trzymiesięczne dziecko jest już zupełnie innym towarzyszem niż noworodek. Dłużej czuwa, coraz pewniej trzyma główkę, leżąc na brzuszku unosi ją i rozgląda się, a buzia aż promienieje, kiedy widzi znajomą twarz. Wiele maluchów w tym wieku przeplata głośne gruchanie piskami i pierwszymi próbami śmiechu.
Dziecko coraz wyraźniej pokazuje też emocje. Cieszy się, gdy ktoś do niego podchodzi, ale potrafi się złościć i płakać, gdy jest zmęczone, głodne, znudzone albo przestymulowane. To nie kaprys, tylko jego sposób mówienia. Ucz się rozpoznawać te sygnały: odwracanie wzroku, wyginanie się, pocieranie oczu często znaczą „mam dość”, a szeroko otwarte oczy i machanie rączkami – „bawmy się dalej”.
Rozmowy
Jak najczęściej pochylaj się nad maluchem i rozmawiaj z nim, naśladując wszystkie dźwięki, jakie wydaje. Kiedy on gruchnie „aguu”, Ty odpowiadasz tym samym, z uśmiechem i ożywioną miną. Potem czekasz, aż on znów się odezwie. Taka naprzemienność to fundament przyszłej rozmowy, bo dziecko uczy się, że mówi się po kolei, a jego głos wywołuje odpowiedź.
Kilka sposobów, żeby rozmowy były jeszcze ciekawsze:
- mów melodyjnie, wyżej niż zwykle, z wyraźnymi przerwami, bo maluchy chętniej słuchają takiej „mowy dla dzieci”;
- opowiadaj, co robicie: „teraz zakładamy skarpetkę, jedną, a teraz drugą”;
- śpiewaj, recytuj wierszyki i rymowanki, nawet jeśli dziecko nie rozumie słów;
- daj maluchowi czas na odpowiedź, bo czasem potrzebuje kilku sekund, żeby zebrać się do „wypowiedzi”.
Rozmowa twarzą w twarz daje dziecku dużo więcej niż muzyka czy bajki z ekranu, których w tym wieku najlepiej w ogóle nie włączać.
Bzzz! Zabawa w pszczółkę
Usiądź wygodnie w fotelu z dzieckiem w ramionach, tak żeby jego główka była dobrze podparta, a buzia zwrócona w Twoją stronę. Unieś palec w górę i zataczaj nim powolne koła, brzęcząc jak pszczoła: „bzzzz”. Potem posadź pszczółkę na policzku malucha i delikatnie go połaskocz. Powtórz zabawę kilka razy, tak aby mógł wodzić oczami za Twoim palcem.
Pszczółka może lądować w różnych miejscach: na nosku, na brzuszku, na stópce. Zmieniaj tempo, raz lataj powoli, raz trochę szybciej, a przed lądowaniem zrób krótką pauzę. Po kilku dniach zauważysz, że dziecko zaczyna się cieszyć, zanim palec dotknie policzka, bo już wie, co się zaraz stanie. To znak, że uczy się przewidywać.
Ta prosta zabawa ćwiczy śledzenie wzrokiem, koordynację ruchów oczu i głowy, a do tego dostarcza mnóstwo śmiechu. Łaskotanie powinno być bardzo delikatne, raczej muśnięcie niż prawdziwe łaskotki.
Ruch i bezpieczeństwo
W tym wieku dobrze jest kilka razy dziennie dać dziecku okazję do leżenia na brzuszku, oczywiście wtedy, gdy nie śpi i jesteś obok. Połóż przed nim kolorową zabawkę albo połóż się naprzeciwko, żeby miało powód unieść główkę. Wzmacnia to mięśnie szyi, pleców i ramion, a z czasem pomoże w obracaniu się i raczkowaniu.
Pamiętaj, że trzymiesięczne dziecko potrafi się już niespodziewanie przekręcić, więc nie zostawiaj go samego na przewijaku, kanapie czy łóżku nawet na chwilę. Do snu kładź je na plecach w łóżeczku, bez poduszek i maskotek.
Każda rozmowa i każda pszczółka lądująca na policzku to dla malucha cała lekcja o świecie, a dla Ciebie okazja, żeby usłyszeć jego pierwszy prawdziwy śmiech.
