Ośmiomiesięczny maluch ma coraz sprawniejsze palce, chwyta wszystko, co widzi, próbuje sam jeść, a często zaczyna też raczkować. Proponujemy trzy zabawy na ten czas: paluszkowe wyliczanki, łaskoczące „mróweczki” i ścieżkę z materiałów o różnej fakturze.
Ręce, które chcą wszystkiego dotknąć
W ósmym miesiącu dłonie dziecka stają się prawdziwym narzędziem do poznawania świata. Maluch przekłada zabawki z ręki do ręki, stuka nimi o siebie, rzuca i sprawdza, co się stanie. Coraz lepiej radzi sobie z chwytaniem mniejszych przedmiotów, a z czasem zaczyna łapać je kciukiem i palcem wskazującym, jak szczypcami.
Tę samą ciekawość widać przy stole. Wiele dzieci chce samodzielnie wkładać jedzenie do buzi, więc to dobry moment, by obok łyżeczki podawać miękkie kawałki do chwytania w rękę. Maluch je zawsze w pozycji siedzącej i pod Twoim okiem, a kawałki powinny dać się łatwo rozgnieść między palcami.
Część dzieci w tym wieku raczkuje, inne pełzają, przesuwają się na pupie albo dopiero przymierzają się do ruchu na czworakach. Każde ma swoje tempo. Jeśli coś Cię niepokoi, porozmawiaj z pediatrą podczas wizyty kontrolnej.
Zabawne paluszki i mróweczki
Teraz jest najlepszy czas na zabawy typu „Idzie rak nieborak”, „Idzie kominiarz po drabinie” czy „Sroczka kaszkę warzyła”. Dotykasz po kolei paluszków albo „wspinasz się” palcami po rączce dziecka, a na końcu wierszyka czeka niespodzianka: łaskotanie, uszczypnięcie na niby, pocałunek. Maluch szybko uczy się przewidywać finał i często zaczyna się śmiać, zanim do niego dojdziesz.
Podobnie działają mróweczki. Przesuwaj palce po ciele malucha od stóp do główki i z powrotem, mówiąc na przykład: „Idą, idą mrówki do Wojtusia główki… uciekajcie wszystkie mrówki!”. Na ostatnie słowa „mrówki” mogą rozbiec się po brzuszku albo schować pod pachą. Wstaw imię swojego dziecka, zmieniaj tempo i siłę dotyku: raz ledwie muśnij skórę, raz „tupnij” mocniej. Obserwuj reakcje, bo nie każde dziecko lubi intensywne łaskotki, a zabawa ma sprawiać radość.
Takie zabawy uczą dziecko jego własnego ciała, rytmu języka i tego, że słowa zapowiadają, co się wydarzy. Powtarzaj je często, najlepiej w podobnych sytuacjach, np. po kąpieli albo przy ubieraniu, bo znane rytuały dają maluchowi poczucie bezpieczeństwa.
Czuję różnicę, czyli ścieżka faktur
Rozłóż na podłodze materiały o różnorodnej fakturze. Mogą to być na przykład:
- dywanik i miękki koc,
- futerko albo pluszowa poduszka,
- resztki wykładziny i kawałki aksamitu,
- gumowa wycieraczka (koniecznie dokładnie umyta),
- lniana ściereczka albo folia bąbelkowa przyklejona taśmą do podłogi.
Spacerujcie po nich razem na czworakach. Ty, dotykając każdego materiału, nazywaj go: „miękki”, „szorstki”, „gładki”. Prowadź rączkę dziecka, ale pozwól mu też samemu wybierać, na co ma ochotę. Przy następnej okazji ułóż materiały w innej kolejności, a jeśli maluch ma ochotę, połóż mu na dłoni coś zimnego, ciepłego albo lekko wilgotnego. Ścieżka zachęca do ruchu na czworakach, a jednocześnie rozwija zmysł dotyku i słownictwo. Folię bąbelkową i drobniejsze elementy po zabawie od razu chowaj.
Bezpieczna podłoga dla małego odkrywcy
Skoro maluch przemieszcza się po domu i bierze wszystko do buzi, czas spojrzeć na mieszkanie z jego wysokości. Przed zabawami na podłodze:
- Zbierz drobne przedmioty, które mogą trafić do buzi: monety, guziki, baterie, koraliki.
- Zabezpiecz gniazdka i schowaj kable.
- Przy schodach zamontuj bramki.
- Sprawdź, czy ciężkie meble są przymocowane do ściany.
Najwięcej z tego miesiąca maluch wyniesie wtedy, gdy będzie mógł swobodnie ruszać się po bezpiecznej podłodze, a Ty będziesz obok, gotowa nazwać wszystko, czego dotknie.
