Dziewięciomiesięczny maluch potrafi już samodzielnie usiąść, zaczyna podciągać się do stania i z uwagą przygląda się wszystkiemu, co robią domownicy. Mamy dla Was trzy zabawy na ten czas: pokonywanie przeszkody, szukanie „zgubionej” rączki i rozmowy z pluszakiem przed lustrem.
Siada, wstaje i wszystko widzi
Dziewiąty miesiąc to czas, gdy dziecko coraz pewniej zmienia pozycje. Z leżenia przechodzi do siadu, z siadu na czworaki, a wiele maluchów chwyta się mebli i próbuje stanąć. Nóżki są jeszcze niepewne, więc upadki na pupę zdarzają się co chwila. To zupełnie normalne i nie trzeba się nimi martwić, wystarczy, że w pobliżu nie ma ostrych kantów.
Do nauki stania nie potrzeba żadnego sprzętu. Chodziki nie są zalecane, bo nie przyspieszają rozwoju, a zwiększają ryzyko groźnych upadków. Zamiast tego zadbaj, by kanapa, niski stolik czy krzesło, których maluch się chwyta, stały stabilnie i nie mogły się przewrócić.
Równie ważne jest to, co dzieje się w głowie dziecka. Dziewięciomiesięczniak uważnie obserwuje, co robią dorośli i starsze rodzeństwo, naśladuje proste gesty i zaczyna rozumieć, że rzeczy istnieją, nawet gdy ich nie widać. Wszystkie trzy zabawy wykorzystują właśnie te nowe umiejętności.
Przez przeszkodę
Usiądź na podłodze z wyprostowanymi nogami i połóż dziecko na brzuszku w poprzek swoich nóg. Po drugiej stronie pokaż mu atrakcyjną zabawkę i zachęć do przejścia na drugą stronę. Asekuruj malucha dłońmi, zwłaszcza na początku, kiedy jeszcze nie wie, jak przełożyć rączki i nóżki przez taki wał.
Zabawa ćwiczy siłę rąk, koordynację i planowanie ruchu. Gdy dziecko poradzi sobie z Twoimi nogami, zbuduj inny tor: zwinięty koc, kilka poduszek, kanapowy jasiek. Każda przeszkoda to nowe zadanie dla małego odkrywcy, a zabawka na mecie to najlepsza nagroda.
Zaginiona rączka
Ubieranie malucha w tym wieku bywa trudne. Dziecko kręci się, chce raczkować, wyrywa się i protestuje. Spróbuj zamienić to w zabawę: gdy wkładasz mu rękę do rękawa, zdziw się głośno, że rączka gdzieś się „zgubiła”. Potem, gdy dłoń wychodzi z drugiej strony, ciesz się, że się „znalazła”.
Ten sam trik działa z nóżkami w nogawkach, z główką przy wkładaniu bluzki i ze stópkami w skarpetkach. Kilka podpowiedzi:
- mów wesoło i z przejęciem, jakby zguba była naprawdę zagadką,
- nazywaj części ciała: rączka, łokietek, paluszki, stópka,
- daj dziecku do ręki małą zabawkę na czas ubierania, żeby zajęło czymś dłonie,
- ubieraj na leżąco albo na kolanach, jak wygodniej, i nie spiesz się.
Zwierciadełko
Weź ulubioną pluszową zabawkę i poruszaj nią, udając, że mówi. Potem podejdź z nią do lustra, poruszaj w ten sam sposób i zapytaj maluszka: „Gdzie jest laleczka?”. Oddal się od lustra, a po chwili znów podejdź i powtórz zabawę.
Dziecko długo przygląda się odbiciu, porównuje to, co widzi w lustrze, z tym, co ma przed sobą, i zastanawia się, dokąd zabawka znika. To świetne ćwiczenie spostrzegawczości i pierwsza lekcja tego, że lustro pokazuje świat z innej strony. Możesz potem zapytać: „A gdzie jest Zosia?” i pokazać dziecku jego własne odbicie. Wiele maluchów reaguje uśmiechem albo próbuje dotknąć lustra.
Najlepiej sprawdza się duże lustro przymocowane na stałe do ściany albo bezpieczne lusterko dla dzieci. Zwykłe lustro stawiane na podłodze może się przewrócić.
Każda z tych zabaw trwa tylko kilka minut, a daje maluchowi to, czego w dziewiątym miesiącu potrzebuje najbardziej: ruch, nowe wyzwania i Twoją uwagę.
