Zgaduj - zgadula

Zgaduj-zgadula, co kryje złota kula… Nie, tym razem trzeba odgadnąć, co jest w pudełku. Ta tajemnicza zabawa w zgadywanie dotykiem ucieszy każde dziecko, a przygotujesz ją w kwadrans z kartonu po butach albo zakupach.

Jak zrobić pudełko tajemnic

W dużym kartonie wycinamy z dwóch stron otwory na tyle duże, żeby dziecko mogło wsunąć do środka rączki. Do pudełka wkładamy różne przedmioty, a dziecko za pomocą dotyku odgaduje, co to jest. Zabawa rozwija wyobraźnię i zmysł dotyku.

Żeby pudełko było jeszcze bardziej tajemnicze, otwory można zasłonić od środka kawałkiem materiału albo starej skarpety z obciętą stopą. Wtedy dziecko nie podejrzy zawartości, a ręce wchodzą jak do rękawa. Wierzch kartonu możecie razem pomalować, okleić gwiazdkami albo nazwać „skrzynią skarbów”, bo przygotowanie też jest częścią frajdy.

Co włożyć do środka

Najlepiej, gdy przedmioty różnią się kształtem, wielkością i fakturą. Kilka pomysłów na zestawy:

  • z kuchni: drewniana łyżka, jabłko, ziemniak, zakrętka od słoika, gąbka do mycia naczyń;
  • z łazienki: szczoteczka do zębów w etui, mydło, ręczniczek, grzebień;
  • z przyrody: szyszka, kasztan, gładki kamień, kora, duży liść;
  • z pokoju dziecka: klocek, pluszak, piłeczka, samochodzik, kredka;
  • dla starszaków: drewniane albo piankowe litery i cyfry, figury geometryczne, monety różnej wielkości.

Do pudełka nie wkładaj niczego ostrego, szklanego ani kłującego. Dla dzieci poniżej trzech lat wybieraj tylko przedmioty na tyle duże, żeby nie zmieściły się w buzi, bo maluch może odruchowo wyjąć i spróbować zgadnąć zębami. Nie wkładaj też niczego, co mogłoby naprawdę przestraszyć, na przykład mokrego i oślizgłego, chyba że dziecko samo o to prosi i wie, czego się spodziewać.

Dla kogo i jak stopniować trudność

Najprostszą wersję możesz zaproponować już dwulatkowi: dwa, trzy dobrze znane przedmioty, które przed zabawą razem oglądacie i nazywacie. Potem wkładasz je do pudełka, a maluch szuka na przykład misia. Trzy- i czterolatki zgadują przedmioty, których wcześniej nie widziały, a starsze dzieci mogą odgadywać litery, cyfry albo monety tylko po kształcie.

Przy okazji dziecko ćwiczy:

  • rozpoznawanie przedmiotów dotykiem, bez pomocy wzroku;
  • słownictwo, bo dobrze jest nie tylko zgadnąć, ale też opisać: miękkie, twarde, chropowate, zimne, okrągłe;
  • wyobraźnię i logiczne myślenie, gdy trzeba połączyć kilka wskazówek w jedną odpowiedź;
  • cierpliwość i odwagę, bo włożenie ręki w nieznane bywa dla malucha prawdziwym wyzwaniem.

Warianty i najczęstsze kłopoty

Kiedy zwykłe zgadywanie się znudzi, wypróbujcie inne zasady. Pokaż dziecku przedmiot, a ono musi wyszukać w pudełku taki sam. Albo niech opisze, co trzyma w ręku, nie mówiąc nazwy, a Ty zgadujesz. W większej grupie można grać na punkty: kto najwięcej odgadnie, wygrywa i wkłada do pudełka przedmioty dla następnych graczy.

Niektóre dzieci boją się wkładać ręce do zakrytego pudełka. Nie zmuszaj. Zacznij od pudełka bez zasłonek, pozwól zajrzeć, a potem stopniowo zamykaj otwory. Możesz też najpierw sama włożyć ręce i opowiadać, co czujesz, żeby pokazać, że nic się nie stanie.

Częstym błędem jest zbyt wiele przedmiotów naraz. W ciasnym pudełku wszystko się miesza i zgadywanie robi się frustrujące. Na początek wystarczą trzy, cztery rzeczy, a z czasem możesz dokładać kolejne.

Pudełko tajemnic możecie trzymać w szafie i wyciągać w deszczowe dni, zmieniając tylko zawartość, a dziecko za każdym razem będzie czekało na nową niespodziankę.